ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

მე არც კრიტიკოსი ვარ და არც გამეგება ამ საქმის რაიმე, ამიტომ ყოველგვარი კრიტიკის გარეშე მინდა ერთი მეტად უცნაური წიგნი "გაგაცნოთ". Adibas - ასე ქვია ზაზა ბურჭულაძის რომანს, რომელიც დაწერილია 2008 წლის აგვისტოს ომზე ამავე წელს. მართალია მამაკაცის თუ ქალის ინტიმური ადგილების სახელები უფრო ხშირად გვხვდება ნაწარმოებში, ვიდრე ომი, მაგრამ წიგნი ნამდვილად აგვისტოს ომზეა დაწერილი.
 
შეიძლება  ბევრი თქვენთაგანი უკვე იცნობს ამ ნაწარმოებს, მაგრამ მე მინდა ვისაც ჯერ სახელიც კი არ გაუგია, ისინი "მუღამში ჩავაგდო" და წავაკითხო ეს მეტად უცნაური წიგნი.

მე ეს წიგნი ბიბლიოთეკიდან გამოვიტანე, მაგრამ პირველი არ ვიყავი გამომტანებს შორის. ყდაზე 6 მინაწერი ქონდა გაკეთებული ბიბლიოთეკარს. კითხვის დაწყებას რომ ვაპირებდი პირველივე გვერდზე პასტით წაწერილი წინადადება დავინახე - " დაბალი დონის წიგნია, არ წაიკითხოთ plz. გულისამრევობაა))". მინაწერმა არავითარი შთაბეჭდილება არ დამიტოვა და კითხვა დავიწყე. პირველივე აბზაცს მოგიყვანთ მაგალითად, რომ დარწმუნდეთ წიგნის უცნაურობაში.

,,ბობოს ყველაფერი ეხერხება. პასტაც ზღაპრული გამოსდის, ,,დაკარგულების" ყველა სეზონიც ნანახი აქვს და მინეტსაც საუკეთესოს აკეთებს: მეტანიით, სასოებით, გულმოდგინედ".

სწორედ ამ პატარა აბზაცით იწყება წიგნი. დამეთანხმებით მეტად საინტერესო დასაწყისია.)) წიგნში კიდევ ბევრია ასეთივე და ამაზე კიდევ უფრო ბილწი ადგილები, მათი აქ დაწერა მგონი კარგი აზრი არ არის და არც დავწერ.
 
ძირითადად სულ ასეთ - ინტიმურ თემებზეა აქცენტი გაკეთებული და აქა-იქ გამოხტება ხოლმე ომის თემა, აი მაგალითად :

,,ზალიდან ტელევიზორის ხმა ისმის: ,,..მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე ქალაქის ცენტრისკენ კიდევ მიემართება ორმოცდამეორე დივიზიის მოტომსროლელი ბატალიონი. მათ შორის ოთხმოცი ერთეული მძიმე ტექნიკა და ოცდაათი ტანკი...".
 
ეს ყველაფერი ესმის წიგნის მთავარ პერსონაჟს, მაგრამ სხვების მსგავსად რეაქცია საერთოდ არ აქვს, ვითომც არაფერი თითქოს ომი კი არა ფეხბურთის თამაში იყოს. ყველა პერსონაჟი თითქმის ერთნაირია, ომი მიმდინარეობს, ტელევიზორებშიც ომია მთავარი თემა და რადიოებშიც, მაგრამ თითქოს ეს ყველაფერი მათ არ ეხებათ. ისინი განაგრძობენ ჩვეულებრივ ცხოვრებას, ომზე არც ლაპარაკობენ. დადიან საცურაო აუზზე, ერთობიან კლუბებში, ხინკლის ჭამით სკდებიან სახინკლეებში და ა.შ. 
 
ხინკალთან დაკავშირებით ერთი მეტად საინტერესო ადგილი მინდა მოვიყვანო მაგალითად, სადაც წიგნის მთავარი პერსონაჟი სახინკლეშია თავის მეგობრებთან და თავისთვის ფიქრობს ხინკალზე:

,, ცდება ის, ვისაც ხინკალი მარტო კერძი გონია. ხინკალი მოვლენა უფროა, ვიდრე კერძი. ქართული გენი. ქართული სული. ქართული ფსიქოზი. ქართული ხალხური ზღაპარი. ამას იგრძნობ, ვერ მიხვდები.როგორც ჩანს, გრძნობს ამას ანეკეც. უნდა, რომ იგრძნოს, ეზიაროს. თან ხინკალი ყველგან აღწევს. როგორც ვირუსი. ისიც აქედანვე ცხადია, რომ ,,მაკდონალდს" -სახინკლის ტრივიალურ დაპირისპირებაში საბოლოოდ მეგობრობა გაიმარჯვებს, შედეგად კი მივიღებთ მორიგ მუტანტს, ერთგვარ გასტრონომიულ კენტავრს, სახელად მაკხინკალი".

წიგნი სავსეა ამდაგვარი აბსურდული თუ უცნაური აზრებით. მე პირადად წიგნით მოხიბლული არ დავრჩი მაგრამ კარგად ვიხალისე და თქვენც გირჩევთ რომ წაიკითხოთ!