მშობელმა დედამ დამტოვა,
ობლობა მერგო წილადა,
მოვიდა დედინაცვალი
არცკი ჩამთვალა შვილადა.
              გამაჩინა და დამტოვა,
              შვილს დედის სითბო არ მერგო,
              დედინაცვალი უბედურს,
              მხოლოდ ზღაპრებში გამეგო. 
შიში თან დამყვა ობოლსა 
მისი ხელიც კი ვიგემე
მაგარამ ზოგჯერაც ჯოხითაც
შეუბრალებლად ვიცემე.
              გავიზარდე და გეძებდი.
              და შეგხვდი როგორც არ იყო.
              დედავ არც მაშინ მიმიღე,
              და ჩვენი გზები გაიყო.
ნეტავი ვისზედ გამცვალე
სითბო ვის გაუზიარე
თუმცა კი შენსა პატარას,
ცხოვრება დაუზიანე.
              მე კი გკპატიობ შეცდომას.
              დედი ღმერთისა რა გითხრა
              აკი მითხარი ცხოვრებაც,
              უკუღმართული გამიხდა.
ძმაც ჩემი ტოლი ყოფილა,
ვერ გავიგებდი გეგონა!?
დავინახე და განვცვიფრდი,
მე ჩემი თავი მეგონა.
              ერთს იავნანას უმღერდი,
              მეორე გეგდო ობლადა
              ნუთუ ასეთი ცხოვრებით,
              სული შენი არ შფოთვდა!?
ისევ ობლობას ავიტან,
კვერივით ვეღარ გამოვცხვი,
ისევ იმ დროის შვილი ვარ,
იმ წარსულს ვეღარ გამოვცდი.
           
        ეძღვნება ჩემს ახლობელს

                                          09.07.12 წ