დედი,ღამე არის ჩუმი,
    ძალით დაგაფიქრებს თითქოს,
ისევ გამიტეხა ძილი
    ღამის მყუდროებამ(ალბათ).
ახლა მახსენდება,რაც კი
  რჩევა-დარიგება გითქვამს,
წარსულს ვიხსენებ და ვხვდები,
  სულში შემეპარა დაღლა.

მახსოვს,ზღაპრის ნაცვლად ღამით,
  შენი წაკითხული ლექსი
(მე რომ პოეტობა მინდა,
  სწორედ მიზეზია ალბათ).
მახსოვს,მასწავლიდი წერას
  (ჯერაც არ ვიყავი ექვსის),
ღამე რეცეპტივით-დღეში
  ერთხელ "მოსწავლეთა სწავლა".

თითქოს გუშინ იყო,მახსოვს
  (თუმცა რვა წელია შემდეგ),
ჩვენი ანგელოზის სახე,
    მისი სურნელი და სითბო.
დღეს-მეთხუთმეტეა ჩემთვის,
  მისთვის(სექტემბერი)-მერვე,
მაგრამ როგორც იყო მაშინ,
  ახლაც ისეთია თითქოს.

ძმაზე მახსენდება,იყო
    ერთი ათი წლის წინ მგონი,
ერთი ჩვეულებრივი დილა,
    ერთი ჩვეულებრივი ძაღლი.
მახსოვს,იქ ვიდექი ახლოს,
    (უცებ ძლივს მოვედი გონზე)
სიკვდილს ოდნავ აცდა კბილი,
    შრამი მოგონებად დაგვრჩა.

იქნებ,ბევრი რამე ახლა,
  თითქოს უკეთესად მიდის,
თითქოს მომავალი მუდამ,
    წარსულს ერთი ბიჯით უსწრებს.
მაგრამ,რომ არ ხდება ასე,
  ჩვენ ხომ უკეთესად ვიცით,
ჩვენ ხომ აღარ გვქვია ისე,
  მაშინ როგორც გვერქვა,თურმე.

მალე სექტემბერიც წავა,
  წავა,წაიყოლებს სითბოს.
მოდის ოქტომბერი წვიმით,
  ფოთოლცვენითა და ჩემით.
დედი,ღამე არის ჩუმი,
  ძალით დამაფიქრა თითქოს,
დედი,მოგონება ცოცხლობს
  და ჩვენც მასთან ერთად ვრჩებით.