მეუბნებიან, ამდენს ნუ ფიქრობ.
მე, უფიქრობა, არ შემიძლია.
ჩემმა ფიქრება მასწავლა, იქნებ,
როცა გულში წვიმს და ტკივილია,
მე გაჩუმება.
სიჩუმეა ახლაც.
მე არ მჯერა, რომ სიკვდილი მეძებს.
სახეს ვიცვლი , იქნებ, ცოტა დროით,
ვერ მიცნოს და გზა განაგრძოს, ისევ.
დავიღალე ამ ცხოვრებით, რატომ?!
ასე არის, ეს ცხოვრებაც, სხვისთვის.
მაგრამ, მაინც, მინდა ვიყო მარტო,
დაღლილი და გავურბოდე სიკვდილს.