ღამე მწუხარეა,ოქტომბრისა,
  მიწა ცივია და მკვდარისფერი.
ხეთა ცრემლი არის ფოთლებზე რომ
  წვიმის მგლოვიარე წვეთებია.
ზეცას გადაუკრავს სუდარა და
  თითქოს დაძინებას აპირებსო...
ცეცხლი მოსდებიათ ფოთლებსა და
  მიწას სეტყვასავით ეხლებიან.

მე რომ ოქტომბრისა დავიბადე,
    ალბათ შემთხვევითი არ ყოფილა,
ტანზე შემოვიცვი შემოდგომა,
  მუდამ მწუხარებით ვიარები.
წლები,გაისიდან გაისამდე,
  ჩუმად გადიან და გამოდიან,
გარეთ წვიმაა და ჩემი ლოცვა-
  "ღმერთო,მომირჩინე იარები".

წვიმაც სხვაგვარია ოქტომბრისა
  თითქოს აჩრდილივით დაჰქრის ქარი...
ქუჩას გავყურებ და ყველაფერი,
  თითქოს შემოდგომის ფერებია.
ისევ ოქტომბერის წყალობაა,
  მე რომ ათასწლეულს მოვასწარი,
ტკივილს რომ ვამბობ და ამისათვის,
  მხოლოდ ლექსი დამიჩემებია.

მე კი,დავიბადე ოქტომრისა,
  ტანზე შემოგომა შემოვიცვი.
როგორ დამღლელია ყოველივე,
  მხოლოდ ოქტომბრისგან არ ვიღლები.
მიწას ოქტომბერში მივატოვებ,
  ღმერთო,შენ მანამდე თუ მომიცდი...


ღამე მწუხარეა ოქტომრისა...
  მიწა ცივია
                      და
                          მკვდარისფერი.