წყეულიმც იყავ კორინთოს მიწავ!
ელადის  ღმერთებს ვიწვევ საომრად!
ჩემი ცა ლიხის ქედზე რომ იწვა,
არესის ნებით როგორ გაორდა.

მრისხანე ზევსო, მეფურ იერით
დაამხე ყველა კერპი მაცდური.
სიცოცხლე როკვა არის ნიღბების,
და წუთისოფლის ბოლო სადგური.

მე, ჰელიოსის ამაყ მემკვიდრეს,
მსურდა კი სხვისი ზეცა ზიარი?
მზე მღვრიე ქარებს მხრებით მოჰქონდათ,
როგორც ობოლი ბავშვი, მტირალი.

წყეულიმც  იყოს ის დღე, როდესაც
მოადგა “არგო”კოლხეთის ნაპირს,
სადღაც ჰკივიან მიკიოტები,
ჭოტის ხმა მოჰგავს მეკობრის საყვირს.

იასონ, დახე, უმადურებავ!
ჩემი ცა დავთმე შენი გულისთვის,
ღმერთების მხარევ, დიდო ელადავ,
მე სასჯელს ვიხდი სიყვარულისთვის.

რა ვერაგი ხარ, ცხოვრებავ მრუშო
კაცს, კაცთაგან რომ უნდოდ გარიყავ,
ვნანობ, იასონ, გმირი  მეგონე!
თურმე უბრალოდ მენიჩბე იყავ.

ვნანობ, იასონ, რაღა დროსია,
ცრემლსისხლფერია ოქროს საწმისი,
ვაგო პასუხი, მე თანახმა ვარ,
ციკუტას შხამის შევსვა სასმისი.

მერე ვიშვიში სასაცილოა,
მერე, ჰო, მერე რაღა დროსია,
ფრთხილად მედეა! ყველაზე ფლიდი,
მოყვრად მოსული ბარბაროსია.

მშვიდობით, კირკე, დღე გაყინულა,
და მახრებივით მხრავენ სიზმრები,
და თითქოს ვხედავ – სულს მინანავებს
ფაზისის თბილი, ლურჯი ზვირთები.

არ გთხოვ შენდობას, ძმაო აფსირტოს,
ამ ღალატისთვის,  გთხოვთ, გევედრებით,
ძილშიც კი ძილშიც, დიდ სველ ბურანში,
არ მასვენებენ თქვენი ცხედრები.

ეგ ბედისწერა – მემრუშე საქმრო,
მიმათრევს საით ძალისძალათი,
მე რა ვიცოდი, სიყვარულისთვის
რა ადვილია ქვეყნის ღალატი!
                    1981წელი.