პროზაში  სათქმელი  სტრიქონად  ავკინძე
  ფიქრები  გულიდან ტკივილით  მწყდებიან,
მწყდებიან  ფრაზებად,  გზა და გზა ცვდებიან
ბწკარებად მოდიან  რითმებად მელიან.
დრო გარბის ,ვიზრდებით,ვიცვლებით,  ვბერდებით,
(ო! არ მიყვარს ეგ სიტყვა,  ასეა რას ვიზამ )
ჩვენ არ ვართ პეპლები, ერთი დღით მოსული
სიცოცხლის  არსი  ხომ  უფალმა გამიზნა.
ზოგჯერ  არ გამოგვდის, არ ვიცი რა მოგვდის
აზრების  სიჭრელეც  გვაწვება  ხუნდებად,
რაღაცა კეთდება, რაღაცა  შავდება,
რაღაცა  ცვდება და,  რაღაცა ფუჭდება.
ღმერთს ნუ განვარისხებთ,  ნუ  გადავგვარდებით,
ვაი,  რომ  ხანდახან  ესეც  კი  იგრძნობა,
ჩვენს ქართულ გენებში სიკეთის თესლი დევს
სულაც  არ შეგვშვენის  მტრობა და ქიშპობა.
ჩვენ ხომ..
ვეფხისტყაოსნის შემქმნელი ერი ვართ,
ჩვენ ხომ...
სიონის,გელათის შემქმნელი ერი ვართ
ჩვენხომ...
დავითის, თამარის მშობელი ერი ვართ,
ჩვენ ხომ...                                                                                                                                                                       
კოსმოსში    ჩაკრულოს ვმღერივართ,
ამიტომ  პათოსით ვუყურებ მომავალს,
ვიხსენებ  წინაპართ  და რწმენით  ვივსები,
ყველას გეფერებით, ყველანი მიყვარხართ
თქვენი  ნაკლითა  და,  თუ  თქვენი ღირსებით.