ნექტარო დიდი მადლობა ექსპრომტისთვის, ლამაზი კი გამოსულა და...

ტრისტან ბატონო, ჩემს ავატარზეც ქალია გამოსახული, ეგვიპტის დედოფალი ნეფერტარი იდუმალ პერსონას ჭადრაკს ეთამაშება. ასე ვთქვათ, ეს იდუმალი პერსონა - აქაური ჩემი მკითხველია.
ანუ გინდათ არ გინდათ ქალი ვარ.

ვინ ავი ენები ამბობენ რომ ლუიზა მამაკაცია? ასეთი რამ მე არ გამიგია. ხოდა ახლა დავფიქრდი.
იქნებ ის მომენტია, მამლის ქურდი დღეში ასჯერ რომ გამოტყდება ხოლმე?:)) 

ნექტარს ბოდიშს ვუხდი, მაგრამ გაოფება მიზნად არ მქონია. ლექსისთვის კი დიდი მადლობა. 
                                                                       

ტენდი, ნიკების უკან ქალია დამალული  თუ კაცი, ეშმაკი ვერ გაიგებს. შენ ჯვარი გწერია, მაგრამ ავი ენები ამბობენ, რომ
ლუიზას ნიკის ქვეშ მამაკაციაო....რაც ჩვენში რომ ვთქვად არაა გასკვირი, თუ  გაითვალისწინებთ, რაც დადო ამ ბოლო დროს.


და რადგან  ''ბატონი ბრძანდები'' ორივეს სქესს შეიძლება მიმართო, ამიტომ ნამეტანს ნუ შეიცხადებთ..

"მოგესალმებით  და  გილოცავთ  წმინდა  ნიკოოზობას. საოცნებო  სასწაულთა  მომხდენი  ყოფილიყოს  თქვენთვის  მუდამ,  ძვირფასო  ბატონებო  - ტენდი  და  ნეფერტარ! "

მოლოცვისთვის დიდი მადლობა, ნექტარ, ჩემო კარგო, მარა მე და ნეფერტარს "ბატონების"  რა გვიგავს, მითხარი?!  :)

კიდევ  გილოცავთ  ნიკოოზობზს სასწაულებს  არ  გაკლებბდეთ    მუდმივად  და  უხვად  აბოს  ვეტანხმები  მოყვანილ  კუპლეტშიც  ირიბი  შეხებაა  გომბორის მთაზე  კახეთის  შექების  ადგილმდებარეობის  თვასაჩინოებისათვის.
        საოცრად  ლამაზია  სიმღერის  ბოლოში  კუპლეტი,  უღრმესი  მადლობა  ის  აისახა  გონებაში  და  დარჩა თავისი  ხიბლით.

ექსპრომტად  მიიღეთ  კუპლეტი  :
                      ჩემი  სახლია  ცივის  მთის  ძირას,
                      სადაც  ნისლები  ფიქრებსა  სძირავს.
                      მავანი  სუსვილს  ხის  ტოტზე  სწირავს,
                      როცა  მზის  გულზე  მთის  კალთებს  სძინავს.
        ეს  კუპლეტი  საჩუქრად  ნიკოლოზობის  აღსანიშნავად.  მეგობრულ-კოლეგიალურად  და  არასაწყენად.

        და  უკეთესს  ველი  თქვენგან  დღეს  კი  პირველთოვლობის  თქვენეულ  ტრდიციას  შევეხმიანები  ლექსით.  მადლობათ  დიდად  მე  მიხარია , თქვენ,. რომ  არსებობთ. პატივისცემით  ნექტარი.

გახსენებებზე და სახლებზე საუბარი ჩემს კომენტარს მოყვა აშკარად. .. :))) მაგრამ მე ჩემი სოფელი არა ნექტარის ლექსმა, არამედ აბოს კომენტარმა გამახსენა. ..  ;)  ეს ისე... ჰო და მეტიარაფერი! !

ნექტარო, ცივის მთაზე ლექსს თუ არ დადებ ამ საღამოს თვალით აღარ დამენახვო!!! =))) ჩემი სახლია ცივის მთის ძირას.

ძალიან ცუდი აბო თუ არ გახსენდებათ. იოსებ ნონეშვილიც არ გახსენდებათ, არც გოგლა ლეონიძე გახსენდებათ, საერთოდ რა გახსენდებათ ? ვენი777-ის კომენტარები? =))))

გასაგიჟებელია პირდაპირ... =))

ცივგომბორი ქართულ პოეზიაში მართლაც ბევრჯერაა დაწერილი, აი თუნდაც  ნონეშვილთან:

ცივ-გომბორიდან სიმღერით
სიცოცხლის გადასახედი
მოსჩანს იისფერ ნისლებში
კახეთი, ჩემი კახეთი.

მაგრამ გომბორზე საკუთრივ სხვა ლექსი გარდა ამ ლექსისი გარდა, მე არ მახსენდება.

გეტყობათ  საოცრად რომ გიზიდავს  მსჯელობა  და  მუსაიფი. გმადლობთ ყურადღებისთვის.

  მოგესალმებით  და  გილოცავთ  წმინდა  ნიკოოზობას. საოცნებო  სასწაულთა  მომხდენი  ყოფილიყოს  თქვენთვის  მუდამ,  ძვირფასო  ბატონებო  - ტენდი  და  ნეფერტარ! 
უსაზღვრო  სიხარულით  გიხდით  უზომო  მადლობას  და არ  ვიცი  ეს  როგორ  უნდა  გამოვხატო.
  ჩემს  ერთ ნაწერში -  " აბსტრაქცია",  ვთქვი,  რომ :"ბედნიერება  შენით  ჩემშია, ბედნიერება  თავად  შენა  ხარ" სულიერება, მოვლენათა  მონაკვეთ,  ადამიანთა  აზრი  და  ა/შ.  ახლა  ვიმეორებ,  რომ : "ბედნიერება  თავად თავად  თქვენა  ხართ,  ბედნიერება  თავად  თქვენშია.".
  "ადამიანი  მოაზროვნე  ლერწამია"-  წამიკითხავს  და  ასეცაა,მუდამ  სიმაღლისაენ  მიისწრაფვის,  მზისკენ  მიიწევს,  მხოლოდ  გარემო  ოირობების,  ატმოსფეროს  ხელშეწყობით.  ალბათ  ორივე  ერთად  აღებული  ვართ,  რასაც სამწუხაროდ,  ვერ  ვგრძნობთ  ან  ვერ  ვაფასებთ.  ზოგჯერ  კი  ორივე  ჩვენგან  დამოუკიდებლად  გაიკვალავს,  ხოლმე,  გზას  ბუნებრივად.
    ეს  ბრწყინვალე  დღეა  ჩემთვის  ასეთი  პოლემიკის  წყალობით..  გმადლობთ  ამისათვის.! მიზიდავს  საოცრად  მსჯელობა  და  მუსაიფი.მახსოვს  ბავშვობაში  ლექსის  თითოეულ  სიტყვას  ვარჩევდით. საოცარი  იყო.მენატრება  იქ  ყველაფერი  საინტერესო  იყო,  სუფთა,  ხალასი, შთამბეჭდავი, სახიერი,  ლამაზი,  დაუვიწყარი.
    ეს  ლექსი  ერთბაშად  ასეთი  სიტყვებით,  წყობით, თავისით  გადმოვიდა  ფურცელზე,  ის  არ  შემილამაზებია.არ შევხებივარ.
    რამდენჯერაც  გადავიარე  და  გადმოვიარე  გომბორის  მთაზე , მუდამ  სხვადასხვანაირად  ვხედავდი  და  ეს  მაოცებდა,  უკვე  ვწუხდი..ამას ,  ასე  რომ  ვხედავ  ამდენჯერ,  როგორ  დამაგვიანდა, აქამდის  რომ  არაფერი  მქვონდა  ნათქვამი,
მიკვირდა.- ამას  ნიშნავს  სათაური.
    ნუნუ  დუღაშვილის  სიმღერა  ბრწყინვალეა,  უდავოდ  გეთანხმებით.  მაგრამ, მასში,  ირიბად  მოხსენიებული    ცივგომბორი,  გამოყენებულია ძირითადად  კახეთისა  და  ალაზნისპირის  შექებულად,  ადგილმდებარეობის  მისანიშნებლად. რაც  ჩემში არც  თუ  ისე  სალაღობო იყო  და  სწორედ  ამიტომ, მხოლოდ  ამ  ლექსში  ამ  საოცარი  მთის  სილამაზე  გამოვხატე  და  არ შევეხე  გამიზნულად  მიმდებარე  ტერიტორიათა  წარმტაცობას,  რა  არ  არის  საწყენი,  ისევე,  როგორც  ყოველ  ჩვენგანს  გვაქვს  საკუთარი სახელი  და  მისით  გამოგვარჩევენ  სხვათაგან.ეს  რაც  შეეხება  სათაურქვეშ  განთავსებულ  მინაწერს.
    გული,  რომ  სხეულში  არ  იყოს,  მას  დაბადებისთანავე  წაგვართმევდნენ,  არ  შეგვარჩენდნენ,  მიისაკუთრებდნენ. ისე  რომ , ამაზე  არაფერს  გვკითხავდნენ, არც  ჩვენზე  და  არც  ძვირფას  და  საყვარელ  ადამიანებზე. ხმის  ამოღებასაც  ვერ  მოვასწრებდით დარწმუნებული  ვარ  და მას  გამოიყენებდნენ  სურვილისამებრ.  ეს  ძნელი  წარმოსადგენია.
      გარწმუნებთ,  გულის  ადგილი  იქ  არის  სადაც  არის ამჟამად,  შეხედეთ და დარწმუნდებით.  გადაამოწმეთ,  ის  ნამდვილად  დაფარულია.  რაც  შეეხება  მის მნიშვნელობას,  ჩვენი  არსებობა-არარსებობისათვის  მთავარია,  ვინაიდან  სიკვდილი  დგება,  მაშინ  როდესაც  გული  მუშაობას  წყვეტს.
  სწორედ ,  ამიტომ,  მადლობა  უფალს,  რომ  მას,  მავანთათვის  ხელმიუწვდენელი  ადგილი  მიუჩინა  ადამიანის  სხეულში , მასში  განთავსებული  აზრებითა  და  გრძნობებით.
  უდიდესია  თქვენდამი  ჩემი  პატივისცემა  და  უსაზღვროა  ჩემი  სიხარული თქვენი  მსჯელობით  მონიჭებული.  კიდევ  ერთხელ  გმადლობთ.
            პატივისცემით, ნექტარი.(მოხარული  ვიქნები  თუ სადმე  მოიპოვება  მხოლოდ  გომბორისადმი  მიძღვნილი  ლექსი  და  ის  ჩემთვის  ხელმისაწვდომი  გახდება) ყოველივე  საუკეთესოს  გისურვებთ. 
       

არაუშავდა რა, მაგრამ გომბორის მთა ბევერჯერ შეუქიათ. სიმღერაც კი მახსოვს ნუნუ დუღაშვილის,

მიყვარხარ ტკბილო კახეთო
დიდო ალაზნის ჭალაო,
ირემო იალაღზედა,
ივრის პირებზე ჩალაო,
შირაქო ცხვრების დედაო,
ზედ ჯეირნების ფარაო.
ბარდში მძრომელო ხოხობო,
შენ ტურფავ ხარისთვალაო
ქვეყანა შემოვიარე
ვერ ვნახე შენისთანაო.
ალაზნის ტალღამ გაკურთხა,
იორმა პირი გბანაო,
ვერ მოგერია დუშმანი,
თუმც ბევრჯერ მოგეძალაო,
ერთიან საქართველოის
დაუშრეტელო ძალაო.
ცივგომბორიდან სიცოცხლის,
სიმღერით გადმოსახედო
გხედავ იისფერ ღრუბლებში,
ირმების გადმოსახედო,
კახეთო ჩემო კახეთო.
        + + +
რაც გომბორის მთას უთქმელი დარჩა,
რაც ალაზნის ველს დარჩა სათქმელი,
ის შენში არის! _ ოცნების ფარჩა
და სილამაზის ნაზი ნამქერი.

ისე, მაინც 5 დაგიწერე, მცდელობისთვის :)

დაკარგული დრო არ არსებობს,ნექტარ, ჩემო კარგო.  :)
დრომ შექმნა ეპოქები,  სახელმწიფოები, ქალაქები,  დიდი მოაზროვნეები და ამნაირი შემოქმედი როგორ შეიძლება დაიკარგოს?! :)
ეს,  ჩვენ ვიკარგებით დროში, მერე ვდგავართ და სულ დროს ვაბრალებთ ყველაფერს :))))
არც დაფარული გული არსებობს :)
რითმებიც ძალიან სუსტია. :)
მაგრამ დარწმუნებული ვარ, თანდათან უკეთესად გამოგივა :)

პატივისცემით. :)

მოგესალმებით  ბატონო.  უღრმესი  მადლობა  ო.გ.  წაკითხვა-შეფასებისათვის.და ჩემი  ნათქვამი  ყოველი  სამადლობელი სიტყვა  თქვენი  კუთვნილიცაა  ღირსეულად  და  მადლიერების  გრძნობით..
      გილოცავთ  ბარბარობას  და  ასევე  ნიკოლოზობასაც.  გფარავდნენთ  და  გაძლიერებდნენთ  განსაკუთრებული ბედნიერების  მომტანი  იყოს  წმინდანთა  დღესასწაულები  თქვენთვის,
      პატივისცემით,  ნექტარი.

მშვენივრად ჩავიღიღინე. :)
+++

გმადლობთ.

)))წადი თავი მოიკალი

ეს  უკვე  კარგია.მართალი  ბრძანდებით . სწორედ  უპასუხეთ  თქვენს  მიერ  წეღან  დასმულ  კითხვას, ასე  მე ხომ  არ  გეტყოდით.  ეთიკინ  ნორმები  ჩემთვის  მეტად  მნიშვნელოვანი  და  ღირებულია
  აქვე  გეტყვით,  რომ  მე  არც  იმგვარ  შეკითხვის  დასმას მოვიფიქრებ  ოდესმე  ამგვარ  კოლეგიალურ  შემთხვევაში.ეს  ფილოსოფიურ  და  ფსიქოლოგიურ  საუკეთესო  ნაშრომბში  ჯერ  კიდევ  ბავშვობაში  ამოვიკითხე  და  დღემდე  მახსოვს.

მდააა....ღმერთო შენ უშველე ყველა გაჭირვებულს!

გმადლობთ  შეკითხვისთვის  ბატონო. მაგრამ  არც  კი  ვიცი,  რა გიპასუხოთ.
ერთხელ  მდინარის  პირას  ბავშვი  იჯდა  და  წყალში  კენჭეს  ისროდა.  მდინარე  ადიდებულ  იყო.  უცებ  დაინახა ადამიანი  რომელიც  დახრჩობას  აპირებდა. მიირბინა  და უთხრა. მე  ახლა  წყალში  ჯერ  კენჭს  გადავაგდებ,  მერე  დიდ  ქვას  შემდეგ  კი  მეც  გადავხტებიო.
      შეჩერდა ის  ადამიანი, ხელი  მოკიდა  ბავშვს  და  იშვილა. ასე  ორივე  ბედნიერი  იყო. გმადლობ.კიდევ.
        რომ  არა  ეს  კითხვა  მასზე  შეიძლება  არასოდეს  მეთქვა.

რამდენი წლის ხარ?

მოგესალმებით  ბატონო    გმადლობთ  დეკადენტ.  ქვემოთ  ნათქვამს  თქვენდამიც  გავიმეორებ  უკლებლივ.  დაუზოგავად  და  გულწრფელად.  დაგლოცოთ  უფალმა.კიდევ  მადლობა.

)მდა

მოგესალმები  ყოჩივარდა.  უღრმესი  მადლობა.ჩემს  მიერ  შედგენილი  ქვედა  ნათქვამი  თქვენდამიც  არის  უკლებლივ  იგივე.  დავამატებ,  მხოლოდ  ერთს,  მგონია,  რომ 7-ე  გრძნობის  მადლია  თქვენშიც,  სხვაფრივ  ამ  ფსევდონიმს  არ  აირჩევდით.  კიდევ  გმადლობთ. 
              ნექტარი.

მოგესალმებით  ძვირფასო  ბატონებო. ელადა  და  მელ.ზ. უღრმესი    ადლობა  მე  მიხარია  თქვენ  რომ  არსებობთ  ქვემოთმითიჱებულ  ბატონებთან  ერთად,  არა  მხოლოდ, იმიტომ  რომ ჩემი  ნაწერი  წაიკითხეთ,  არა,  მთავარი  და  მნიშვნელოვანი  ის  არის  ჩემთვის თქვენ  რასაც  ფიქრობთ  და  ამბობთ ერთად  ღირსშესანიშნავ  ამიანებთნ  დაკავშირებით თქვენი  სულიერი  კავშიები  მათ ღირსებებთან. და კიდევ  ამისათვის  მადლობა.ჩვენ  ხომ შეჯიბრში  არ  ვმონაწილეობთ,  რომ  ფიზიკურად  დავიხარჯოთ. ჩვენში  გონებაა  ნათელი  და აზრის  გამომხატველი.
  ნექტარი.

რა კარგია <3

გული ამიჩუყეთ :(  როგორ მენატრება ჩემი პატარა პატარძეული. .. პატარძეულის იები დილა ბროლ შენაციები. .. :(

"დედის ჩაწვეთებულ ცრემლზე ია ამოდისო!.. – ასე იტყოდნენ ჩემს ყრმობაში.

ჩემი სოფლის ტყისპირებში ყოველ გაზაფხულზე ია ბღუჯეულად ამოდიოდა, არემარე სულ ლურჯად გადაიბურებოდა ხოლმე.

მეგონა, მთელი ქვეყნის დედებს აქ ეტირნათ, იმდენი ია ამოსულიყო ჩემი სოფლის მშვენიერ მიდამოებში.

ძალზე მიკვირდა და თან სათუთად ვკრეფდი იებს, მე ხომ თვითეული ია დედის ცრემლი მეგონა!"

გ.ლეონიძე

ბარბარობას გილოცავთ , მეგობრებო♡♡

კარგია!

ჩემო  ძვირფასო  ბატონებო : აბო,  მელ.ზ,  მუხა,  ლუიზა  უდიდესი  მადლობა.
  გულწრფელად  გილოცავთ  წმინდა  ბარბარეს  დღესასწაულს. მადლი  უხვად  გკმეოდეთ  მისგან  დღეგრძელებსა  და  მზეგრძელებს.გფარავდეთ  მუდმივად.
მცვივა  ცრემლები  გოგლას    სიტყვებზე  და  თქვევს  ნათქვამზე,მიხარია  მეტად,  რომ  თქვენს  მომცრო  გულებში,უზარმაზარი  სიყვარული  ჩატეულა.იარონ  ასეთმა  ფიქრებმა  ხელშეუშლელად  ყველგან  და  ყოველთვის.
ვრწმუნდები  და  რაოდენ  კარგია,  რომ გოგლა  და  ყველა დანარჩენნიც  ჩვენში  ცოცხლობენ  და  მათ  დავიწყება  არ  ელოდებათ. კიდევ  ერთხელ  გმადლობთ.
  მინდა  გავიხსენო  აქვე,  ჩემი  ლექსი " ალუბლის  ხე",  ეს  ხე,  ნამდვილად  იდვა  ჩემი  სახლის  წინ.  2  წლისაც  არ  ვიყავი, მახსოვს,  მზის  ამოსვლისას მასზე  მერცხლები  ყოველდღე  იწყებდნენ  ჭიკჭიკს, მეც  ყოველღე  გავდიოდი  მათ  სანახავად. ასე  იწყებდა  და  მწიფდებოდა  ალუბლები  ფოთლებში,  ასე  ვტკბებოდი  მათი  ცქერით  და  ტკბილი  ჭიკჭიკის  მოსმებით  ყოველწელს  მანამ  სკოლაში  წავიდოდი  და  ამას  ვერავინ  ხვდებოდა,  თუ  რატომ  გამოვტანტალდებოდი  საღამურებით  სისხამ  დილით  ხის  ჩუქურთმებიან  გრძელ  აივანზე ,  თავმიყრდნობილი,  რატომ  ვიდექი  იქ  დიდხანს  დედის  მოსვლამდე  და  წაყვნამდე..იმ  ალუბლებს  დღემდე  ვხედავ  იქ  მწვანე  ფოთლებში, მესმის  იქავე  მერცხლების საოცრად  ტკბილი  გალობაც და  მათ  წავიღებ იმქვეყნადაც, რადგან  ისინი  მხოლოდ  ჩემია. არ  მიკვირს  როცა  ადამიანებს  არ  ესმით  ერთმანეთის. ვისაც  ასეთი  განცდა  არ  ჰქონია  ეს  ბუნებრივიცაა. იმჟამინდელი
                          ყველას , საიტის  წევრს  და  არაწევრს,  სრულიად  საქართველოსა და  დედამიწის  ნებისმიერ  ადგილას  მყოფ  ქართველთ,  ვულოცავ  ბარბარობას და  ვუსურვებ სურვილთ ახდენას  სრულად  და ვუსურვებ  აქ  დაბრუნებას  ბედნიერად.
          პატივისცემით,  ნექტარი.

ვერაფერი  მოგიხერხე
გულო  დაფარულო.
და ვეღარც  შენ  დაგიბრუნებ
დროო  დაკარგულო.

მტკივნეულად ნაცნობი განწყობაა

მეც  გოგლა    გამახსენდა

"რა ტკბილი  იყო  შუქელვარა დილა პატარძეულში!    ოქროვანი  ხმით  მოწკრიალე  გაზაფხულის  დღეები,  როცა  ჩვენც  ნუშებივით  ვყვაოდით,  როცა ფეხქვეშ  მიწა გრიალებდა,  გული  გვედგა  ოქროს ბურთისა და  თავს    ოქროს  წვიმა  გვაწვიმდა.
ივრის  თვალსამოთხე  ნაპირები  იყო 
ჩემი  ყრმობის  ემბაზი,
ჩემი  პირველი  პოეტური  საასპარეზო."

გიორგი ლეონიძე  "ნატვრის ხე"
 

პატარძეულიო და...  კომენტარს შემოვყევი, ჩემი სოფელია პატარძეული. დიდი გოგლას მიწა :)

ჰო... ლექსი მომეწონა ++

რა ლამაზია...

შენს  სხეულზე  მონავარდე
ქარი  ამინდს  ცვლისო,
ზამთარს  ჩუმად  შეუყვარდი
და  პატარძლად  გთვლისო.

გამოჩნდა აპატარძეულიც