აგრე იციან მთის კაცებმა,
უბრად ჰყვარობენ,
როცა ღამეში ცეცხლი ჰყვება ქოხისთვის არაკს,
ძილში რომ ღიმი დასთამაშებს ჩვილის ყვრიმალებს,
მიეპარება მაშინ, ურძნის ხის ჯვრიან აკვანს...
მერე კლდესავით უხეშ თითებს 
დაუფენს თავთან,
გაუბედავად ჩაჰღიღინებს: „შვილო გეწამლო“,
მთიდან დაშვებულ ღმერთს ჰგავს უფრო,
მამას კი არა,
ლოცვებად ამოეგება და დაუთბობს საწოლს.
ცხელ სუნთქვას ფრთხილად შეატოვებს
ქალასაც შუბლთან,
(ის არც შეიმჩნევს, ხევსურისას ასე დასჩემდა)
ცისკენ აზიდავს მზერას, იტყვის: „მადლობა უფალს“,
დინჯი ნაბიჯით გაიხურავს კარებს,
აქვთ ჩვევა
დაუყვებიან ფერდობებს, ან ვარსკვლავიან ცას
ფეხქვეშ იგებენ ჯირითით და მაინც არ ჰყოფნით,
შეატოვებენ ღამის ჭიუხს ბალღურ სიანცეს,
გარიჟრაჟს უბრად ბრუნდებიან თავის სამყოფელს.

აგრე სჩვევიათ მთაში კაცებს, აგრე ჰყვარობენ...