ვბრუნდები ისევ,
აჩქარებით,
არ ღირდა მოცდა...
თან დარდი მომაქვს
მერამდენედ (მოჭრილი ხელის),
ზღვასავით ღრმაა ნუგეშიო - მასწავლე,
თუმცა,
არ შემიძლია,
მეშინია
თვალის გახელის.
დავდივარ,
(დ)ახლებს
შორისია ახლა ქალაქი,
სახლთან ვარ თითქოს,
თითქოს ვარ და სხვაგანაც მოვხდი,
სად არის ჩემი ქუჩები და ჩემი ბავშვობა?
სად არის ჩემი -
სასახლეზე ლამაზი ქოხი?
ეგუებიან ავკაცები დროის ამინდებს,
აივნებიდან თვალს მიკრავენ უცხო ქალები,
სადღა მაქვს ნერვი,
საკუთარ თავს თვალებს ვარიდებ,
და ფიქრი მსეტყვავს ცოდვასავით ვერტიკალებით.
ჩემი ბრალია -
დაგტოვე და ვერ გიპატრონე,
შენი ბრალია -
გამიშვი და იქნებ პირიქით,
აქ თითო-თითო გადარჩენილ კადრებს ვაგროვებ
და ზღვისკენ მიმაქვს
შერჩენილი ბოლო ბილიკით…

ვერ მოგისწარი, მორჩა!
სადღაც სიზმარში მოვხდი,
ჩემი საწყალი ქუჩა...
ჩემი ლამაზი ქოხი...