არ გადმოთოვა საავდარო ღრუბლის  გუნებამ
ამოაგორეს ცაზე მთვარე სიბნელით მთვრალი
სოფელი გავდა ბებოს ხელით ნაქსოვ ხელთათმანს
რომელშიც ქუჩებს ძაფებივით წასვლოდათ თვალი.

ბოლავდა ბუხრის  უთუთუნო ყალიონები
ამოდიოდა კვამლი, როგორც სული–მომაკვდავს
მე კი იმ ერთ დღეს უსათუოდ დაველოდები
როცა სოფელი დეზებიან მამალს მომაკლავს

რათა გათენდეს წითელ თოვლზე მოთეთრო დილა
კირწლივით მოსჩანს ცის თვალებში მიმქრალი მთვარე
ძაღლის ყმუილით ყურებივით გადაჭედილა
სახლები სადაც, გზა მოკლეზე გადმომაბარე.

მე კი იმ ერთ დღეს უსათუოდ ვიცი მოვლიან
და როგორც ჯირკზე დამაკლავენ წითელა მამალს
შემრცხვება მერე, ღმრთის გარეშე, ოდნავ თოვლიანს
და ყმუილივით გადავირბენ ნაძოვარ ტრამალს

ჩემი გაქცევა არ იქნება ასე უებრო
ნაკვალევს ვიცი მდევარივით ამოუდგები
უკან დარჩენილ სოფელს ნელა გაუყუჩდება
საკვამურიდან ამოსული შეშის სულები