მეშინია, რომ დავკარგო ბრწყინვა თვალთა
შენი მზერის, – სასწაული, სიღრმე მათი;
ვერ შევიგრძნო შენი სუნთქვა ახლოს ღაწვთან
და ღამეებს აღარ ახლდე – დილის მნათი...

ვით ხეს, მტკივა უფოთლობა, მტანჯავს რარიგ,
მიმძიმს, სევდის სულს რომ მიხრავს ჭიაყელა
ვინ უშველის უმზეობით გამხმარ ყარიბს,
თუ გვალვაა უშენობით – დილა ყველა...

ჩემი გულის ცხონება ხარ, მისი საზრდო,
შენ ხარ ჩემი ზე სამყარო, ხსნა და ჯვარი.
მე – ქოფაკი შენი, ერთგული და სანდო,

საიმედო ხომალდი ვარ – ნაპირს მდგარი;
შემოდგომამ რომ ფოთოლი ჩამოაგდო
და ცივ წყალზე გააჩინა ბზარი.



Tengo miedo a perder la maravilla
de tus ojos de estatua y el acento
que de noche me pone en la mejilla
la solitaria rosa de tu aliento.

Tengo pena de ser en esta orilla
tronco sin ramas; y lo que más siento
es no tener la flor, pulpa o arcilla,
para el gusano de mi sufrimiento.

Si tú eres el tesoro oculto mío,
si eres mi cruz y mi dolor mojado,
si soy el perro de tu señorío,

no me dejes perder lo que he ganado
y decora las aguas de tu río
con hojas de mi otoño enajenado.



ესპანური არ ვიცი, ასე რომ რუსულ ვარიანტს დავურთავ, რომელიც თარგმნისას გამოვიყენე :)

Людмила Ткаченко

Я боюсь потерять это чудо –
Глаз твоих глубину и сиянье.
Я боюсь, что ночами не буду
У щеки слышать милой дыханье.

Словно ствол без ветвей, я страдаю -
Червь - тоска, день за днем душу гложет.
Как цветок без воды погибаю
Без тебя… и никто не поможет…

Моё сердце живет лишь тобою,
Ты – мой крест и вселенной начало.
Я - твой преданный пес под рукою,

И надежный корабль у причала.
Я - листва, что осенней порою,
На холодную воду упала.