ტკივილად შეკრულ სიცოცხლის სხივებს,
ებრძვის სილაღე და მზის სადავე,
იყავი შორი, იყავი უტყვი,
ვითარცა სიტყვა - „მაშასადამე“...
ჩემს გულისცემას, ჩემს სულის სითბოს,
თეთრი თოლიის ჰქონდა სათავე,
იდექი გაღმა, მიცქერდი შორით,
ვითარცა სიტყვა - „მაშასადამე“...
ჰორიზონტს მიღმა მოჩანდა ნისლი,
თვალები თხრიდნენ ფიქრის სამარეს,
გაგშორდი უხმოდ, ვითარცა უცხო,
ვითარცა სიტყვა - „მაშასადამე“...