(ციკლიდან: ,,ეტიუდები")


ვინ დაიჯერებს ახლა,
რომ ის მოხუცი კაცი,
შვილიშვილი რომ ახლავს,
კეპი რომ ხურავს ბაცი,
ქუჩის მათხოვარს მქისედ
რომ ჩაუყარა ხურდა,
ერთ დროს მხიბლავდა ისე,
ერთ დროს იმგვარად მსურდა,
სუნთქვა მეკვროდა უცებ,
დავინახავდი რაწამს.
წარსულს კვლავ გული უცემს,
ჩემი სიმშვიდის არ სწამს.
მძულხარ, სიბერევ, ძლიერ,
დაუნდობელო, მწარევ,
წვეთიწვეთ გვიცვლი იერს
და თაფლში ნაღველს არევ.
მე ავარიდე თვალი,
ვეღარ ვიცანი ვითომ,
საფეხურები ვთვალე...
ნეტა თუ მიცნო თვითონ?