ჩემი გული,
შენთვის რომ უნდა მეჩუქებინა,
შავმა ძაღლმა შეჭამა და
დაწვა ჩემს ფეხთან დანაყრებული,
მოდარაჯე,
ჩემში გავლებული საზღვრის მცველი.
და მე რა შემეძლო?
რა შეეძლო ჩემს დაღლილ გონებას?
ამიტომ, სხეულით ჩემით
ბრმად გავიქეცი
და გავრბოდი.
მომსდევდა შავი ძაღლიც გრძელი ყურებით;
რომ უცაბედად ზღვად გადავეშვი
და ამიერიდან,
ფსკერზე ვცეკვავ შენს ხსენებასთან,
შენს მფარველთან,
რამეთუ ჩვენ უკვე აღარ ვართ  ერთად.
რამეთუ,
მე აღარ მაქვს გული.