ღამით თოვლის წილ, უნებურად, ურცხვად მაციებს
და მხიბლავს ჩემი სიზმარეთის ცხადი-სიგიჟე
და ჩემი სულის ინტეგრალურ სუბლიმაციებს
არ უჩანს ბოლო უდროობის კალევალაში.
თოვლი მეყრება სინდისივით თეთრი და ქენჯნა
აწუხებს თვალებს, ამოსუნთქვას, მერე გულამდე
ჩადის, რომ ურცხვად ამოწოვოს ცრემლების მიჯრა,
რომ დედაჩემის ნაბიჯების გავხდე ყურადი.
ის დამიტოვებს პურს და წვა წამლის საყიდად,
რადგანაც თრომბი ეძალება და მის ფეხებთან
ვდგავარ და ვტირი, სულ უბრალო, არა ყასიდი,
რომ უკვდავების საუკუნოდ ვიგრძნო შეხება,
მერე მეც წავალ და არსაით დაგელოდებით,
თქვენ კი ჩემამდე გამოჰყევით ფრთათეთრ თოლიებს,
რადგანაც სულში სამყოფელი თოვლის ოდდება,
რადგანაც სულში თოვლი არის, თოვლი, თოვლია...