დაღონებული, მძიმედ ხარ ძლიერ-
ნატვრებს, ოცნებებს რაც განუდექი.
ჩემთვის კი, კვლავ ნაზს ინახავ იერს,
ფაქიზს გხდის სევდის ეგ უკუნეთი.

ღვინოს სვამ, ღამის დემონი გერჩის,
ვეღარც კი არჩევ ცხადს - სიზმარისგან,
მწვანე თვალთაგან (ტანჯვით დაკბეჩილ),
ტანჯვა, ღვინომაც ვერ განარიდა.

შენი გულიც სწრაფ სიკვდილს მოუხმობს,
მოზოზინე ბედს რისხავს. უმატა
ხვეწნა-ჩივილმაც (მესმის) - მომწუხრომ,
ქარი რომ კვნესის ჩემს სასთუმალთან.

კვლავ დაგიბრუნდე, გავბედავ ნეტა?
ჩემი სამშობლოს ცის ფერმკრთალეთში,
მოგონებების, სიმღერისერთა.
ჩემს გახსენებას, შენკი - მოეშვი!

სევდის მატებით რბიან დღეები.
როგორ ვილოცო უფალთან შენზე?
უწყი: ტრფობითაც რომ ვარ ესეთი,
რომ სიყვარულის მოკვლაც ვერ შესძელ.

* * *

А ты теперь тяжелый и унылый,
Отрекшийся от славы и мечты,
Но для меня непоправимо милый,
И чем темней, тем трогательней ты.

Ты пьешь вино, твои нечисты ночи,
Что наяву, не знаешь, что во сне,
Но зелены мучительные очи,-
Покоя, видно, не нашел в вине.

И сердце только скорой смерти просит,
Кляня медлительность судьбы.
Всё чаще ветер западный приносит
Твои упреки и твои мольбы.

Но разве я к тебе вернуться смею?
Под бледным небом родины моей
Я только петь и вспоминать умею,
А ты меня и вспоминать не смей.

Так дни идут, печали умножая.
Как за тебя мне Господа молить?
Ты угадал: моя любовь такая,
Что даже ты не смог ее убить.