მარტო ვარ, რა თქმა უნდა, ღამეთა პროცესია
არის უსაშველოდ გრძელი და იჭვნეული...
თავი მივანებე პირმშო ჰორტენზიებს,
მიპყრობს ფორიაქი, რაღაც უჩვეულო.
ვდგები სიმარტოვის ლურჯი საწოლიდან,
მრჩება არსებობის თეთრი ქვეშაგები;
ახლა ყველაფერი მოჰგავს მონოლითურ,
პირქუშ ფიგურათა უცხო შეხამებას.
მე კი მეშინია, ამ დროს მეტი არის
ფიქრი ამოკის და უფრო სუიციდის...
ტვინში შემოწოლილ სისხლის მეტეორებს
ვითვლი, დამიჯერე, ვიწყებ სუეციდან
მერე მივუყვები სრუტეს დარდანელის
და ვგრძნობ საშიში ვარ, თავად ლუციფერზე,
სხეულს-ჩემი სულის მყიფე კარაველას
თავზე მივაბჯინე ლულა-უცივესი,
ჩემი ერთადერთი მოძმე-მაუზერის,
მზად ვარ ყველაფრისთვის, რადგან არაფერი
ჩემგან არ დარჩება, გარდა საზიაროდ
ხელებგამოწვდილი გიჟის, გავაფრინე
და ჰა, რა თქმა უნდა, ღამის პროცესია,
ტვინი-სუიციდზე ფიქრით დაისრული;
თავი მივანებე პირმშო ჰორტენზიებს,
თითი გამოვკარი სასხლეტს,
გავისროლე...