მოდი, მაკოცე, თუ მკოცნი,
თუნდ ტკივილს მგვრიდეს - სისხლდენას.
მე, ცივის ნაცვლად მინებავს
მდუღარე სისხლი, სულ-ხორცი.

ძაღლიც არა ჰყეფს აქ ჩვენს ბედს,
შორის - მავან სხვა მყეფარის.
ძვირფასო, დროა გაერკვე,
რომ არ ამოხვალ მზესავით!

მშვიდად იხილე: ოვალი,
უკუნში როგორ მზიანობს,
თითქოს ყვითელი ყორანი
კრავდეს ზეცაში ირაოს.

მოდი, შენს კოცნას ვიმოსავ.
ჭკნობამ იმღერა ჩემთვისაც.
ჩანს, ჩემი კვდომა იყნოსა,
მან, ვინც დამჩხავის ზეციდან.

ღონესაც ბზარი უჩინა!
ვკვდები? - მოვკვდები, ღმერთმანი!
მანამ კი, სატრფოს ტუჩიდან
კოცნა მსურს გულზე შემთბარი.

ლურჯ ზმანებებში ყოფნისას -
გულღიად, როგორც გჩვევია, -
ხეთა შრიალში მომესმას
შენი ხმა - ცხადი: "შენი ვარ".

და რომ სინათლის სავსე წრე
არ ჩაქრეს, არ მოიქაფოს -
სვი, სასიმღეროდ განეწყვე:
მეტს ვერ ვცდით ყოფნას, ძვირფასო!


Ну, целуй меня, целуй,
Хоть до крови, хоть до боли.
Не в ладу с холодной волей
Кипяток сердечных струй.

Опрокинутая кружка
Средь веселых не для нас.
Понимай, моя подружка,
На земле живут лишь раз!

Оглядись спокойным взором,
Посмотри: во мгле сырой
Месяц, словно желтый ворон,
Кружит, вьется над землей.

Ну, целуй же! Так хочу я.
Песню тлен пропел и мне.
Видно, смерть мою почуял
Тот, кто вьется в вышине.

Увядающая сила!
Умирать так умирать!
До кончины губы милой
Я хотел бы целовать.

Чтоб все время в синих дремах,
Не стыдясь и не тая,
В нежном шелесте черемух
Раздавалось: «Я твоя».

И чтоб свет над полной кружкой
Легкой пеной не погас —
Пей и пой, моя подружка:
На земле живут лишь раз!