დარდის ხვაშიადი მრუმე ცაში ადის,
მერე მეწვიმება სულ მცირე იმედად.
ფიქრის ნაშიერი - სევდა არშიებით
მირთავს საღამურს და არშიყსაც მიბედავს...
ნატვრამ გამაწბილა, ახლაც, ამას წინაც,
ისე, უოცნებოდ, ნაცრისფრობს ცხოვრება...
მძიმე ხასიათს კი თითქმის აღარ სძინავს,
წვიმის ევფონიაც სულ არ ეფონება.
ძნელია ფონს გასვლა, ერთში თუ ორს ჰგავხარ,
გაფრთხობს და გაქეზებს შენს თავს რომ დაეძებ!
ნუ აეტუზები ბედს მბრუნავ ბორბალთან,
როდესაც იღბალი არ გიცნობს სახეზე!..
    27.07.15