რა გითხრათ, რა მოგიყვეთ...

მახსენდება გარდაცვლილი პაპაჩემი, -
"სიყვარულია ცხოვრების ეტალონი, სისულელეაო დანარჩენი."
და ყველას უსურვებდა გადარჩენას.

ჩემზე აბა რა გითხრათ...

მსურდა თავისთან წავეყვანე მაცხოვარს
ვითარცა "გზააბნეული ცხვარი"
და ოცნების გარეშე მეცხოვრა.

რა გითხრათ... (დავფიქრდები და...)

მჯერა, როცა გამიჭირდება, ვინმე მოვა
და მეტყვის - "ყველაფერი გამოგივა"-ს.
შეიყვარებს ჩემს მხრებს, მაშინ, როცა ეცოდინება, რომ მასზე ფრთები არ ამოვა.

რა გითხრათ კიდევ...

ბავშვობაში ყოველთვის მინდოდა მეზობელ სახლების განათებულ ფანჯრებში ჩუმად შემეხედა,
იქ მყოფი ბედინერება დამენახა,
და ეს ყველაფერი გულში შემენახა
და ჩემი გული ბედნიერი ყოფილიყო სხვისი ბედნიერების შეხედვით და არა შეხებით.


მხოლოდ ამიტომ მსურდა შემძლებოდა ფრენა.

აბა, რა გითხრათ...