ყასაბი სურენას ბიჭიც ყასაბი იყო, ისევე, როგორც მისი მამა. აბა მეწაღე ხომ არ იქნებოდა? არა, მეწაღეობას კი არ " წუნობდა" ან თაკილობდა სურენა, უბრალოდ ავლაბარს მის გარეშეც ბევრი ჰყავდა ეს ხელგვირისტიანი ხალხი ; გურგენა, რაფო და ცალთვალა სეროჟაც კი. აი, ყასბობა კი სულ სხვა იყო. ხორცს ისე აქნიდა, იტყოდი, ახლადშედღვებილ კარაქსა სჭრისო. მისი გაკეთებული სისხლიანი კუპატები ხომ მთელს ქალაქში იყო ცნობილი. სახლიც კარგი ედგა მშრომელ კაცს და ოჯახიც მუდამ ჩაცმულ-დახურული და მაძღარი ჰყავდა. შვილების სწავლაზეც ბევრს ფიქრობდა ყასაბი.
  - ხორცის ჭრა ყოველთვის ისწავლონ, მთავარია ცხოვრების გზის გაჭრა ასწავლო მეო, ამას ქართულის ცოდნა სჭირდება. მოდი, აწონე, წაიღე -არაა საკმარი ცავატანემ, ღრამატიკა უნდა იცოდენო.
  მართალი იყო სურენა და მართლაც მიაბარა უფროსი ვაჟი არამა, ქართულის მასწავლებელს, ბატონ გიორგი სხირტლაძეს.
  ერთდროულად შეხსნა, სურენას ეშხიანმა ბიჭმა, გიორგი მასწავლებლის სახლისა და მისი ქალიშვილი ირინეს გულის კარი.
    ისეთივე წარმატებით დაფარფატებდნენ ქართულის ფრთახატულა ასოები, არამას ფიქრებს გარეთ, როგორც სიყვარულის ანი-ბანი მის გულში.
  ვერა და ვერ აუღო ბიჭმა ალღო რიცხვითსა და არსებით სახელს. მისთვის ერთადერთი ზედსართავი, ირინეს ცისფერი თვალები იყო. ზმნის უღლების ნაცვლად კი არსებითად განახორციელა ირინესთან შეუღლება.
  სპიტაკის მიწისძვრას არაფრით ჩამოუვარდებოდა ის ზანზარი, სხირტლაძეებმა რომ შეაზანზარეს სურენას ოჯახი და მთელი ავლაბარი. მაგრამ ვერაფრით მიაგნეს გაპარული ახალგაზრდების კვალს. თითქოს მტრებად იქცნენ ერთ დროს კარგი ნაცნობები. აღაც გამარჯობა იყო და აღარც ბარევ! მამები გულზე მჯიღს იცემდნენ და დედებს თავპირი ჩამოსტიროდათ. ეროვნებათა შეერთებას, კეთილგანწყობის ფარდა გაერღვია. სადღაც გამქრალიყო მოძმე ერების ცნება.
  მაგრამ დრომ თავისი ქნა და ვერც ერთმა ოჯახმა მოიძულა სამუდამოდ შვილი. სურენამ ავლაბარს დაანახა რა შეძლება ჰქონდა და ოქროთი აავსო პატარძალი. არც გიორგი ჩამორჩა მძახალს და მანქანა აჩუქა სიძეს.
  ჩაწყნარდა ღელვა და დროებით მშვიდ კალაპოტს ჩაუდგა ცხოვრებაც. პირველი შვილიშვილის დაბადებაც ცალ-ცალკე აღნიშნეს კალოიანებმა და სხირტლაძეებმა. თუ ერთგან გეორქას ლოცავდნენ, როგორც სურენას მამის მოსახელეს, მეორეგან გიორგის ადღეგრძელებდნენ, პაპის სეხნიას.
  ეღიმებოდა ამაზე ირინეს, ეღიმებოდა არამასაც . ითმენდა ირინე ჩუმად, ითმენდა არამაც. ბავშვს კი გეგა ერქვა, უბრალოდ გეგა. უჩიჩინებდა ირინეს დედა:- სხირტლაძედ დავწეროთ შვილო ბავშვი, არ დაიჩაგროს. მამაშენს არ გაუჭირდება, მოაგვარებსო.
  -ღმერთი არ გაგიწყრეს ქალო, ბავშვი გვარი არ შეცვალო! შენი ოქროსავით მამამთილი ახლა მაგაზე არ გაანაწყენო, სჯობია გეგა მოაშორო და გეორქა დაარქვა!-აგონებდა ხშირ-ხშირად დედამთილი.
    ხშირ-ხშირად დაიწყეს სამინისტროში სიარული ირინემ და
არამამაც.. კმაყოფილი იყო სურენა, კმაყოფილი იყო გიორგიც.
    ექვსი გაზაფხული გავიდა და ექვსი წელი შეუსრულდა გეგა-გეორქ-გიორგის. ექვსი ფეხი კალოიანების გაჰყვა სკოლის კარამდე და ექვსი ფეხი სხირტლაძეების.
  ამდენივე წყვილი ყური მოუთმენლად ელოდა, როდის ამოიკითხავდნენ სიაში და
-კალოიანი გიორგიო რომ თქვეს, ექვსჯერ გადაურათ ფერმა კალოიან ბაბო-ძედასაც და სხირტლაძე ბებია-ბაბუასაც. მხოლოდ ირინესა და არამას უღიმოდათ სახე და სიყვარულით შესცქეროდნენ მომავალ მოსწავლეს.