აღმართის ბოლოს ჩემი სახლი ჩანს,
ცაცხვების ტყიდან მარცხნივ
მე მახსოვს მეხმა როგორ გახლიჩა
სახლთან ერთ-ერთი ცაცხვი.
ბაბუაჩემის მკაცრი ჩეროდან
ვხედავდი გაცლილ მერქანს,
მეშინოდა და მაინც მჯეროდა
ყოველთვის ბავშვი მერქვა.
მე ისიც მახსოვს როგორ მიმზერდა
კედლიდან შავი ფილთა,
სიფრთხილისა თუ შიშის მიზეზით
აკაწკაწება კბილთა.
მერე მდინარე, მერე ანკესი,
მერე თევზების ჭერა,
თხილის წკნელებით ფაცხის აკემსვა
(ჩალიღერები ჭერად).
რა უდარდელად ვყოფილვარ მაშინ
არ ვიხსენებდი შიმშილს
და საკერავი მანქანის ხმაში
ჩავეფლობოდი ძილში.
და ასე ჩქარი ტემპით გარბოდა
ზაფხულში სტვენის სოლო,
ვეთხოვებოდი ცეცხლისფერ ოდას
არდადეგების ბოლოს.
იდგა მამა და უმუნჯებოდა,
ყველა ასო და სიტყვა
და ალაგებდა წითელ ჩემოდანს
-ბავშვი სკოლაში მიგვყავს!!!
სახლი ახლაც დგას, ითვისებს ბგერებს
წვიმებისა თუ მეხის,
მე კი სოფელში ამ ამბის მერე
აღარ ჩამიდგამს ფეხი.