(თართული)                                                                                                დიოგენეს საძმოს!

სამი დღის ჟამის ცრა უკუნეთს მიამებს თართებო, ქარბუქის სველ ფრთებში ავმბოხდი... მგლის საძმო აუშვებს ნახუნდარ სიავეს ელდას ვჭამ, მოწვეულ სიკვდილის საოხად... ზვავია ცხოვრება: დაშვებაც გათელვაც დროც-მარადმარადი დღეების ჩარექი დავცალე... ცხრა ძმა თუ ლომური ცხრა ელვა ღმერთი თუ ღვთის გზაზე ჩვენ როცა დავდექით. ზღაპარი, ოცნება, ტყუილი, მითები, ხითხითი, დაცინვა, ზეობა სიცივის სიზიფეს ლოდივით ვეშვები, ვფითრდები: იცინის თურმე ის, ვინც სულ არ იცინის. სამშობლო, დროშები, კიდეგან ძახილი: მუშტები, ცა, მთვარე-ამაყთა საუფლო,  ზეკაცურ ამბოხში საფეთქელდახლილი: ეს ლექსი მიწიერ ათასზე საუბრობს. მამულზე ვალალიც აქ სიძულვილია ჯერ კიდევ ცოცხალი, ვამბობ: სულერთია, დღეს თქვენ ხართ ბიჭებო ცოტნეც და ილიაც მიზეზიც, მიზანიც შედეგიც: ღმერთია.

მოგიკითხეთ:)