როცა მოვკვდები, როცა გავალ ჩემი თიხიდან,
წამოვა წვიმა, ვერცხლისფერი ხორბლის მარცვლები,
შემდეგ საფლავთან ცრემლიანი თავს დამიხრი და
ყველაზე მეტად ცარიელი იმ დღეს დაწვები

საწოლში, სადაც (გაიხსენებ) როგორ გვეძინა
და შიგადაშიგ გიკითხავდი ლექსებს, იგავებს
და საოცარი სიყვარულიც იყო მეტწილად,
რომელიც ერთ დღეს ცრემლებივით ვერ შევიკავეთ.

შენ იტირე და წამოწვიმა ჩემთან მაშინვე,
ასე მინელდა წარსული და ძველი ეჭვები,
მე კი (გახსოვდეს) ამ ბოლო დროს მე ის მაშინებს,
საფლავთან ტირილს ერთ დღესაც რომ გადაეჩვევი.

ახალს ვერაფერს გეუბნები ეს ხომ ისედაც
ასეა, ანდა რას ვიტყოდი უფრო უცხადესს,
შუაღამეს კი აჩქარებულ გულს რომ მისერავს,
უბრალოდ მორიგ უძილობას გამოვუცხადებ.

ნოემბრის მთვარე ბნელ ქუჩებში თავს იმძინარებს,
მაგიდაზე კი უტყუარი დევს დაპირება,
რომ წლების შემდეგ ამ სტრიქონებს ჩემი მდინარე,
ჩამოატარებს გვამებივით შენს ნაპირებთან.

ყველაზე მეტად ცარიელი იმ დღეს დაწვები,
რომ აღმოაჩენ ერთად ყოფნა რადაც გვიღირდა,
წამოვა წვიმა ვერცხლისფერი ხორბლის მარცვლები,
როცა მოვკვდები, როცა გავალ ჩემი თიხიდან.