ვალაგებ ნივთებს სინანულთან ერთად და ცოტა
ამორჩეული გასაყიდად მინდა წავიღო,
იმ ხიდზე სადაც - სიმშრალეა, იმედის ტოტი,
წიგნების სუნი, ანტიკვარი, თუნდაც მეწაღე
ათენებს ლოდინს; ზამთრის პირიც გარეთ ვერ ისვრის
ქუჩების მიღმა თბილ სახლებში ჩარაზულ მზერას.
ვიღაც დაუთვლელ კუპიურებს ურნაში ისევ
აპნევს და სადღაც უსინდისოდ შიმშილი მღერის.
გაუბედავად, ფეხაკრეფით გავივლი მღვიმეს
ფიქრების; სადაც წავაწყდები ისეთ ფელეტონს,
საკუთარ მე-ზე რომ წამსკდება ცრემლები მღვრიე
- ამაოების უფერული წაპოტინება.
ვბრუნდები უკან პოეტური! ავაზაკური
იერით; მიყვარს შემეჩვია უცნობი შუკა.
ჩვენთან როდისმე გაიშლება ალბათ საკურა.
ვბრუნდები მძიმედ, დაბრუნება რომ ქვია თუ კი.
გაუცხოვებამ შეიკედლა ისე მირბის ის
უმისამართოდ; ინერცია ახლოა; ურჩი
ბუნებით სივრცეს ანაწილებს, მზერით ირბისის
ცდილობს მოძებნოს საკუთარი სახლი და ქუჩა.