ღამეა,შუა ღამე.2 საათი,უმთვაროთ.აქედან მოყოლებული უსასრულობას ვნატრობ.სადმე მთაში ან ტყეში სახლს ორი სართულით,პირველი სართული ნარინჯის ფერი მეორე ვარდისფერი,ხის ღობით.წვიმის დროს ცოტა უნდა აწვიმდეს.შიგნით შუქი სულ ენთოს.აუცილებლად მერცხლებმა უნდა გაიკეთონ ბუდე.და მე ჯერ ბუდის აშენებას უნდა ვუყურო შემდეგ კი როგორ მოაქ დედა მერცხალს საკვები ბარტყებისთვის.ჩემს სახლს ერთი კარი და უამრავი ფანჯარა უნდა ქონდეს.რომ ყველამ დაინახოს რა ხდება შიგნით .ბუხარი ექნება ჩემს სახლს და მუდამ ავა კვამლი საკვამურიდან ზეცაში და კვამლთან ერთად ჩემი ფიქრებიც.მექნება ბაღი სახლის უკან, სადაც გრანელები და გალაკტიონები იყვავილებებ.სახლის წინ იქბება,პატარა ტბა და ტბაში ნავი.ჩემი საწოლი იქნება სახლის მეორე სართულზე , ახლოს იმ ადგილთან სადაც აწვიმს. მერე ერთ დღეს ჩემს სახლს მოადგება ლამაზი(სულით) გოგონა რომელიც დაკარგული იქნება, მე მას მოვუვლი, ჩემს საწოლს დავუთმობ, მე იქვე იატაკზე დავწვები,ჩვენ დავმეგობრდებით,ყოველ საღამოს მოვუყვევით ერთმანეთს ჩვენზე და ოცნებებზე.დავლევთ ცხელ ჩაის ცივ ზამთარში,ბუხრის პირას მე მას ლექსებს წავუკითხავ.ღამეა,შუა ღამე 2 საათი,უმთვაროთ.და მე ვოცნებობ ამ წუთიდან უსასრულობამდე .