ღია კარიდან ჟონავს შუქი,
ვდგავარ კარის წინ
და ლოდინსავსე ველოდები, როდის გავა დრო.
მინდა გაქრობა სამყაროდან, მაგრამ არ ვიცი,
ის, რაც არასდროს არ ყოფილა, როგორ გავაქრო.

მოვა დრო,
არა,
დრო არ მოვა, დრო მხოლოდ მიდის,
მივყვები, რადგან ჩაყოლა ჯობს მაინც ჩათრევას.
ღამემ წაიღო, არსებული ჩვენ შორის რიდი
და ლურჯი სიზმრის ქვედა ბოლო შემოაკერა...

ცა მგლოვიარედ შეიმოსა
და მის ძაძებზე
დაეშვა წვიმად ცრემლის ღვარი,
მძიმე ავდარი.

*
მე მარტოობის დასასრულთან იმედად გძებნე
და დასაწყისთან დაგინახე, მიზეზად მდგარი.