ამ გაზაფხულს დაასწრეს,
იამა და ენძელამ,
მათ ზამთარში მიწის ქვეშ,
თურმე ძილი ეძნელათ.
თოვლს აღარ შეუშინდა,
უცებ ამოყო თავი,
როცა მზემ დააჭყიტა.
გაახილა მან თვალი,
გაიზმორა ენძელაც,
მოიფშვნიტა თვალი,
გვერდზე ია რომ ნახა,
გაუბრწყინდა თვალი.