(ინსტრუქცია ცოცხლად დარჩენილთათვის).


რომ არსებობდეს მიწის ზემოთ მკვდრების ქალაქი,
მიასვენებდა შესასვლელთან ყველა თავის მკვდარს,
მერე - ისინი ჩაიბარებდნენ.
უპატრონებდნენ ახლად მოსულს.
მიუჩენდნენ ბოლო სამყოფელს.

ზოგს ალბათ ეზოც ექნებოდა.
გამოვიდოდა თვალდახუჭული,
დაიწყებდა აალებას მიწის პირიდან,
ჩრდილებიდან ცოცხლების ყნოსვას.
ზოგჯერ, ალბათ, ძველ ნაცნობსაც აღმოაჩენდა,
საქმიანად რომ მიაბიჯებს.
დაუძახებდა.
გაუცინებდა მკვდრების უხმო, ჩვეულ სიცილით.
გაიხსენებდა,
როგორ იყო ცოცხლადყოფნები,
როცა თავადაც,
თუ შემთხვევით ჩაუვლიდა უხილავ ქალაქს,
ქარს მოყოლილივით გაიგებდა საკუთარ სახელს,
ტრიალდებოდა მხრებაწურულ გამვლელებისკენ
და ფიქრობდა,
რომ ალბათ ისევ მოეჩვენა.

ნეტავი იყოს მკვდრების მიწისზედა ქალაქი.
ეცდებოდი შესასვლელთან შენით მიხვიდე,
შემთხვევით, უცხო სტუმარივით
შეერიო სხვის წვეულებას.
როცა მკვდარი ხარ,
ყველაფერი პირიქითაა-
სიხარულია ყველა ახალი მიცვალებული,
მონატრებული სხეულების ბოლო შეხვედრა.