ყავა. ეწევი. ჩაცმისათვის ისევ ადრეა.
გდია ფეხებქვეშ დაკუჭული ოცნების ფოტო.
გარეთ შენსავით არეული, გიჟი მარტია
და  გეუბნება რომ წასვლამდე უთუოდ მოთოვს.
ნალექი ძირზე, ალბათ ტუჩზეც. აავსებ ბოლთით
ოთახებს. კოცნის და გათბობის იმედი ქრება.
გასძახი ყველა შენს ოცნებას: „ ჯაბნებო, სწორდით!
გასწით მარჯვნისკენ, მოაცილეთ გულს თქვენი კრება“.
რა უნდა უთხრა, როცა ფოტომ ჩაგიგდო ენა
და ნათქვამია პასუხები იმავ ფოტოთი,
იყო დრო, ზამთარს აშუქებდა ფიფქების ცვენა,
თქვენ კი გამთბარნი სიხარულით ზღვისკენ მორბოდით.
ახლა მარტია, არეული და გიჟი მარტი.
და მარტივია გადახაზვა ეჭვში ეჭვების.
ძვალსა და რბილში შემოაღწევს ღალატი მათი.
სული ჭამს სხეულს და სიგარეტს უფრო ეჩვევი.
შუადღე. კაფე. შენ ჩაიცლი არყიან ჭიქას,
ტყემალი ცდილობს, შიშველ ტანზე ყვავილს ისხამდეს.
რა დაგრჩენია,  ყვინთავ ზღვაში ( ყინვაა იქაც),
რათა იფრინო უკუნითი უკუნისამდე.