როგორ უეცრად მოითენთა, როგორ დანებდა...
გასაკვირველად მწყობრი წყება მძიმე სევდათა,
ვიდრე დაჭრილ სულს გრიგალებით გადასერავდა,
პოეტი სულ სხვა სიმაღლეთა პყრობას ბრძანებდა

და ბოლოს მაინც მინელებულ აწმყოს მინებდა,
რადგან შედევრი შესაფერის დროს უფარდდება –
გაბუქებულად გამუქებულ შუშის ფარდებთან,
თუ ფარდად ქცეულ და ბლაგვადქმნილ სათუთ მინებთან.

ყველა ბჭესთან და კარიბჭესთან, ყველა მიზანთან,
აწმყო თვალუწვდენ ბარიერად ამოიზარდა

და სადაც  ბრკე და დაბრკოლება არის ამდენი,
გინდ გაპოეტდე, გამეფდე და გინდ გამისანდე,
ვიდრე მიაღწევ მიუღწეველ სხვისთვის მიზნამდე,
გაგტანჯავს აწმყო, გაცისფრებულ ცრემლის დამდენი.