"შეიცან თავი შენი".
სოკრატე
მელანო (თავი მეათე)
გამოგიტყდებით, აქამდე თუ ყველასძალით ვარიდებდი თავს ზოგადად ამ ისტორიის და მეტადრე მისი დასასრულის მოსმენას, ახლა უკვე, ცნობისმოყვარეობის ჭია შემიჩნდა და ერთი სული მქონდა, როდის ვნახავდი მელანოს, რათა ბოლოს და ბოლოს ფინიშში გავსულიყავით.
შუადღე რომ გადავიდა, მობილურზე მომწერა:
-ბართლომე, რას შვრები, ამოხვალ დღეს?
-რა თქმა უნდა. მივწერე დაუფიქრებლად.
-კარგი, მაშინ გელოდები, 11-სკენ ამოდი, არ მინდა უბანში გნახონ, სიფრთხილეს თავი არ სტკივა, თან ზედიზედ მესამედ მოგიწევს ამოსვლა...
დღე ისე საშინლად გაიწელა, რომ მეგონა აღარასდროს მოვიდოდა სასურველი დრო. 10 საათი რომ შესრულდა, უკვე ვცქმუტავდი და ქვევით ჩავედი, რათა დრო მალე გამეყვანა.
თითქმის 2 კოლოფი სიგარეტი მოვწიე რამდენიმე საათიან ინტერვალში და აი, როგორც იქნა, მე აქ ვარ, მელანოსთან.
როგორც ყოველთვის, ორი ფინჯანი ყავა, სიგარეტი და tet-a-tet საუბარი:
-სად შევჩერდით, ბართლომე?
-აფთიაქზე, მელანო.
-ჰო, ჰო, აფთიაქზე, წაიბუტბუტა მან და სახე აელანძა, თხრობა ნაძალადევად განაგრძო შეწუხებული ხმით:
"იმ იმედით, რომ ეს მართლა უკანასკნელი დოზა იქნებოდა მისთვის, აუტანელი, მომაბეზრებელი ხვეწნა-მუდარისა და მუხლებთან პირქვე დავარდნის შემდეგ, თავს ძალა დავატანე, თუმცა მთელ სხეულსა და ფეხებში საოცარ, საშინელ სიმძიმეს ვგრძნობდი, ავაყენე და სახლიდან აფთიაქისაკენ გავეშურეთ.
გზაში ვეღარაფერს ვფიქრობდი, მისი ცქერა იმდენად ამაზრზენი იყო, რომ მინდოდა ეს მასკარადი მალე დასრულებულიყო, ანგარიშმიუცემლად შევედი აფთიაქში, თვითონ გარეთ მიცდიდა, იმდენიც ვერ გაბედა, რომ შემომყოლოდა და "უკანასკნელი დოზისათვის" საჭირო წამლები თავად შევიძინე მისთვის.
სიხარულისგან თვალები გაუბრწყინდა, როცა წამლებით სავსე ქაღალდის პაკეტი მივაწოდე, უკანმოუხედავად გავარდა წინ, თითქოს მოჩვენება ენახოს ისე.
სახლში რომ ავედი, რიგი წამლებისა უკვე პატარა ქვაბში მოეთავსებინა და ნელ ცეცხლზე ხარშავდა, კბილები უკაწკაწებდა, ერთი სული ჰქონდა, როდის გაიშვებდა ვენაში სახელდახელოდ დამზადებულ მიქსტურას.
მთხოვა, რომ მისთვის მარცხენა ხელი დამეჭირა და დავხმარებოდი, რადგან თვითონ ერთიანად კანკალებდა "ლომკისაგან".
გაოგნებული ვუცქერდი ამ ყველაფერს და ბოლოს, როგორც იქნა, ყელამდე სკდომისპირულად მოწოლილი სიტყვები ამოვღერღე, წავილუღლუღე:
-თემო, გთხოვ, არ გინდა, მე არაფერი, ჩვენი შვილების გამო გთხოვ, დაფიქრდი, შენ მათ ჭირდები!
არცერთი ბგერა არ გაუგია, იმ მომენტში მისთვის ყველა და ყველაფერი, შვილებისა და ჩემი ჩათვლით სულერთი იყო.
რამდენიმე წამიც და აკანკალებული თითებით შპრიცი ბოლომდე დაიცალა ვენაში, ცხოველურად ამოიკვნესა და უგონოდ დაეგდო ძირს, პირიდან დუჟი წამოუვიდა და თვალები ერთიანად გადაუთეთრდა.
შიშის მაგივრად საშინელი ზიზღი ვიგრძენი, არანაირი თანაგრძნობა, შემზარავი და უსაზღვრო ზიზღი, რომელიც შიგნიდან მსუსხავდა და სხეულს მიყინავდა.
მთელი ღამე უგონოდ მიგდებული ქმრის ყურებაში გავატარე, ხვნეშოდა და გაურკვეველ ფრაზებს ბუტბუტებდა, არც კი მიფიქრია სასწარაფოში დამერეკა, უბრალოდ ვიჯექი და ვუყურებდი ადამიანს, რომელიც იმ დღეს ჩემ თვალში კიდევ ერთხელ და ამჯერად უკანასკნელად დაეცა...
მეორე დილით თემოს ვუთხარი, რომ არჩევანი გაეკეთებინა ოჯახსა და წამალს შორის, სიტყვაამოუღებლად ჩაალაგა თავისი ნივთები და წავიდა, წავიდა და აღარ გამოჩენილა.
ამ დროს მელანოს სიტყვებს ტირილის ხმა შეერია და ამოღამებული თვალები გაუწყლიანდა, საჩვენებელი და არათითი ტუჩებზე მივადე, გავაჩუმე და შუბლზე ვაკოცე.
სწორედ მაშინ წამომცდა პირველად სიტყვა: "მიყვარხარ!"
ვგრძნობდი, როგორ მძიმდებოდა მისი სუნთქვა, როცა თავი ჩემ მხარზე ედო და არ მინდოდა გამეღვიძებინა, რადგან ვგრძნობდი, მალე ჩათვლემდა...
იმ ღამით მელანოსთან აღარ დავრჩენილვარ, როგორც კი დავაწყნარე, წამოვედი, რადგან ვიფიქრე, რომ ასე უკეთესი იქნებოდა ორივესთვის.