ჩემი თხემისკენ, როგორც მთასვლელი,
ზევით მივყვები ნელა ხერხემალს.
ნისლია, ვდგავარ, სუფთა ცას ველი,
თუმც, ეს გზა უკვე შენ არ გეხება!
კარგა ხანია, ვცდილობ დაპყრობას,
ის კი მთავაზობს რებუსს შეცნობის.
უყვარს ჩაიზე ჩემთან სამხრობა,
მოგულახდილო ინტერმეცოთი...
თავზე ხტომებიც გამომივლია,
არ ვუცივებდი ფერდებს ციცაბოს.
წამებს, იღბალზე უფრო იღბლიანს
ის უწოდებდა - უცაბედობებს.
მას არა, მე კი მიყვარს შემთხვევა,
როცა არ იცი, მერე რა ხდება...
როცა განცდის სულ ერთი შეხება,
გიღირს თავიდან გამოსახლებად!
მიყვარს ქარისგან მოტან-წაღება,
ხან გაქარვება,ხანაც მიქარვა...
ფიქრი უცებ რომ ბაირაღდება,
თავი მხრებზე დგას, მე კი იქა ვარ...
და რა თქმა უნდა, არ ესალმება
მისი სიმშვიდე ჩემს "მტრულ" გარემოს.
ის რა დინჯია, მე რა თავნება,
და რომც შევიცნო, შეცვლის რამეს რო?..

        21.09.16.