როგორ მინდოდა მენახე.
სიბერის ლაქებ დაყრილი.
თმაშევერცხლილი ჭაღარით,
აკვნის რწევაში დაღლილი.
როგორ მინდოდა მენახე,
თუნდ წელში ოდნავ მოხრილი
ხელში საქსოვი ჩხირებით,
სულ ცოტა სამოც მოყრილი...
დღეს ჟანგიანი ბოქლომი,
კარს შერჩენია დარაჯად,
ფანჯრებთან ერთად ურდული.
ადევს ჩემს გულის დარაბას..
სოფელსაც ცოტა შემორჩა.
დღეს შენი ტოლებ-სწორები.
ხავსმოკიდებულ ხეებზე,
აქა-იქ სხედან ყორნები.
ცარიელ სახლის კუნჭულში,
შემომეტირა ბავშვობა,
გაფრენილ მერცხალთ ბუდეებს,
კვლავ აჩნდა ჩემი ანცობა.