ჩემს ხუმრობაზე ვისაც ეცინება ესეიგი მეხუმრება თვითონ, ანუ კარგად გამოგდის თე 
და გახსოვს ტეო danger რომ ეცერა ლენტზე და რომ გადაჭერი არადა თურმე პატრულს გაეკეთებინა, ეეხ დღეს ვერ ვხუმრობ მაპ[ატიე
რათქმაუნდა და კიდევ მაკრატელი არ დაგავიწყდეს
ჯერ არა თე, ასე თქვეს თეოს გარეშე არ გავხსნითო
მაგრადო შენაო?
აქ ვარ... 
აქ ვარ, როცა...
ნინო, ზოგჯერ ვერ ვიცლი, ზოგჯერ, რა ვიცი... მიზეზებს რა დალევს,ხომ იცი...
მაგრამ, ისიც იცი, რომ მიყვარხარ, ვგრძნობ, რომ იცი...
მე კი ვიცი, რომ შენ მხედავ... მგრძნობ ისეთს, როგორიც ვარ. ასე მხოლოდ ძალიან ახლო მეგობრები გრძნობენ, ან განსაკუთრებული ადამიანები. აი, ისინი, თვალებიდან რომ კითხულობენ..ან უფრო ზუსტად, თვალებს რომ კითხულობენ..
შენ წამიკითხე
კატერინ
აბსტრაქციული მატემატიკა კი მხიბლავს
ისე მართალი გითხრა
მეც დილეტანტი ვარ მაგ თემაში დიპლომის მხრივ
ნეკერ, სიკვდილსაც დავიწყებიხარ!  რა დამავიწყებს შენს ლამაზ თვალებს? და სითბოს...
მენატრები მართლა...
ალგებრაში სუსტი ვიყავი ყოველთვის... ისედა რა ამის პასუხია, მაგრამ მაინც... 
კატერინ
საქმეც მაგაშია
შემოქმედება განა მარტო ავეჯია რაც უნდა წარუდგინო ხოლმე პრეზენტაციაზე მოყვარულებს კოტრიალში
არამედ როგორ შეძლებ მის წარმოჩენას თუდაც მაშინაც როცა დივანზე მოკალათებულ კეკლუცს სტუმარს
ყავით გაგრილებ და ხელების სრიალით გამცნობს
და შეგეკითხება თქვენ ამ დივანზე გძინაავთ?
ფრიად უცნაური შემოქმედება გქონია...
კატერინ
კომენტარებში ვაპარებ
მეტი რა ვქნა
რატომ არ გვაცნობ თავს, შენი შემოქმედებით?
შემოგევლე შენ! ძალიან გამახარე
"არაფერი ვარ გარდა პოეტის"...
გიო გიო როგორ ხარ ?
ჩემი მარი და ნაინა, გმადლობთ თბილი სიტყვებისთვის, გაიხარეთ
სიყვარულიდან
სიყვარულიდან გარდამოვედი
ვარდ-ყვავილებით გადაპენტილი.
არაფერი ვარ გარდა პოეტის,
მე ქვეყნის ზურგზე ერთი წერტილი.
არაფერი ვარ ლექსის გარეშე
და შთაგონებას ვეძებ ალებით
თუ პოეზიით არ გავილეშე
განწირული ვარ, არ გებრალებით?!
სიყვარულიდან იშვა სამყარო
და სიძულვილსაც უნდა ატანა
უფლის თვალებმა მინდა დამღალოს
ცას რომ სხივებად გამოატანა
არაფერი ვარ! გარეშე ლექსის,
სადღაც მთავრდება ჩემი მიზნებიც...
მოვა დრო როცა უფლის თვალებში,
მე ცრემლებივით შევიხიზნები.
ესეც შენ, ერთი ძველი ლექსი ნინიკო
როი
კოდი თუ არა გააქვს
ვერ გაშიფრავ
ეგრეა,ეგრე,გაიხარე
შემომეხმიანე ხოლმე,ნუ დამაღონებ
თე..
სადა ხარ...
სადა ხარ, როცა ასე მჭირდები,
როცა უძილო ღამის კოცონზე
ვიწვი _
ფიქრები, ვით ბრმა ჩიტები,
გავარვარებულ სულს მიკორტნიან _
როცა გამდნარი ღამის ზვირთები
მახრჩობენ,
როცა ღმერთიც შორია...
მხურვალე თოვლში იწვის ქვეყანა,
ფიქრს რამოდენა ფერფლი ჰქონია!..
რატომღაც მომინდა ეს მომეწერა შენთვის..
კომენტარი გამოუშვი
რიდი 1 რა გაურკვეველ კომენტარებს ტოვებ
გიო, რამე ლექსი დადე რა, იცი როგორ მომენატრა შენი ლექსები? შენ თუ გიჭირს მომაწოდე სკაიპში და მე დავდებ
ასეა ნინო, ხუმრობა ბევრი არსებობს, მთავარია სხვანაირად არ მივიგოთ მეგობრობაში, მე ხომ არ მივიგე სხვანაირად შენი ხუმრობები ჩემს ლექსებზე აბა ჩკვიანად და არ დაიგრუზო ხოლმე  გაკოცე.
გამარჯობათ ქალბატონო ლუბა...
ნეტოჩკა სიცოცხლე და სული მარადიულია, სიკვდილს მხოლოდ სხეული განიცდის,მე მაგალითად, ეგორ ეფიმოვი,უფრო სწორედ, ჩემი სხეული ნელ-ნელა კვდებოდა,ჯერ ჩემმა თმებმა დაიწყეს კვდომა, მერე კბილებს ვკარგავდი,ეს უკვე სხეულის სიკვდილის დასაწყისი იყო და ძალიან განვიცდიდი. ასე იყო ბოლო ჟამსაც, ოღონდ იქ ერთიანად შემომეძარცვა სხეული და ვიგრძენი ენითაღუწერელი სიმსუბუქე,განვიცადე ის რაზეც მთელი ცხოვრება ვოცნებობდი, მე უკიდეგანო ლაჟვარდებში დავფრინავდი, ვიოლინო კი უკრავდა ღვთაებრივ მუსიკას...გესმის ნეტოჩკა ეს რა არის ხელოვანისთვის, რომელიც პეტერბურგის თეთრ ღამეებში გაუჩინარდა?
ვარ ნელა- ნელა, ძალიან მენატრებით ყველანი
|
