ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

    გამარჯობა, მე ბობი ვარ. წარმოშობით დიდი ბრიტანეთიდან, თუმცა რაღაც პატარა ქვეყანაში ამოვყავი თავი, რაც ნიშნავს, რომ ლტოლვილი ხარ.. ძალიან რთულია ამ სტატუსის ქვეშ ცხოვრება.. მითუმეტეს თუ მეორე ან მესამე თაობის ლტოლვილი ხარ, რადგან შენი ქვეყნის სახელიც კი აღარ გქვია.. რატომ ბობი? შეიძლებოდა ჩემი სახელი ყოფილიყო ოლივერი, ჰენრი ან ჩარლი, შემყვარებოდა ვიღაც ჰარპერი ან მარგარეტი და გვეცხოვრა დიდხანს და ბედნიერად, თუ როგორც ამბობენ.. მაგრამ არა, ჩემმა თანამეოთახემ გადაწყვიტა რომ ბობი მერქვას, ამერიკელი მომღერლის ბობ დილანის თემაში. მგონი გარტყმაში არაა, რომ მაგ მომღერალს სინამდვილეში რობერტ ალენ ციმერმანი ჰქვია. ამ თანამეოთახეს ვაჟა ჰქვია. გამხდარი ტიპია, რაღაც ხმამაღალ მუსიკებს უსმენს. საერთო მხოლოდ ის გვაქვს, რომ მშობლებმა ვიღაც პოეტის თემაში ვაჟა დაარქვეს. მოვიძიე ის ტიპი და მხრები ავიჩეჩე, ლუკა რაზიკაშვილიო, რომ წავიკითხე.. ზუსტად ეს გვაქვს საერთო, გვქვია სახელები, რომლებიც იმათი სახელებიც კი არაა, ვის გამოც დაგვარქვეს..

  მშობლები კარგად არ მახსოვს. მგონი პატარა ვიყავი ოჯახს რომ მომაცილეს. მშვენიერია, ვარ ლტოლვილი, ობოლი და მარგარეტის ნაცვლად ჩემს მეზობელ ციცოს ვეფლირტავები ხოლმე, როცა აივანზე გამოდის.. ვერაფერს იტყვით, ძალიან მაგარი ნაშაა, მაგრამ მგონი ზედაც არ მიყურებს. ცოტა ხნის წინ ისიც ვიფიქრე დეპრესიაში ჩავვარდები მეთქი, მაგრამ დამეზარა.. გადავწყვიტე წამოწოლა და იდიოტური პროგრამების ყურება, რომელსაც ვაჟა უყურებს ხოლმე..

  ერთხელ უბანში სერიოზული ჩხუბი მომივიდა.. რაღაცაზე დავიგინე, ძაღლი ვიყო თუ ვტყუოდე მეთქი და უბნის ძუკნები გამომიხტნენ.. სახე ჩამოვუღე იმ ნაბიჭვრებს, მაგრამ გვერდები მეც კარგად დამიჟეჟეს. ვერ ვიტან ძაღლობას. ყოველთვის ჯგუფად დადიან, მაგრამ ცალკე თუ გამოიჭირე, ეგრევე კუდამოძუებულები გარბიან..

    ჯერ მგონი იმ ასაკში არ ვარ, რომ სიკვდილზე ვფიქრობდე, მაგრამ მაინც მგონია, რომ ჭკვიანი ტიპები სულ უნდა ფიქრობდნენ სიკვდილზე, რომ ცხოვრებაში რაღაც მაგარი შექმნან.. მაგრამ მე ჩემს ფეხებს შევქმნი. უპერსპექტივო ვარ, მომავალი არ ჩანს, უფრო სწორად, ჩანს, მაგრამ არც ისე ნათელი. ვხედავ, როგორ ვწევარ მსუქანი და მარტოსული მზის გულზე და როგორ ვკვდები. მარტო, სამშობლოს და ოჯახისგან შორს..

    ვაჟას და ვაჟასნაირებს ჰგონიათ, რომ მაგარი დეზლი ტიპები არიან, სამი–ოთხი წიგნი წაიკითხეს და სახლში ამოყრილ გოგოებს, რაღაც ეგზისტენციალიზმზე და ნიცშეს მოძღვრებაზე ელაპარაკებიან. ის გოგოებიც ეგრევე იკერებიან ამ რთული სიტყვების გაგონებისას და როცა ბიჭები რჩებიან მარტო, დარწმუნებით ამბობენ, რომ "ეს გოგო მალე მისცემს" საერთოდ ვერ გავიგე ვინ რას აძლევს. მგონი ეს ჩვენი გამხდარი და ვითომ გულუბრყვილო ბიჭი ვაჭარია და ორგანოებს ჰყიდის.. მე და ჩემი მსგავსი არსებები, დაბადებიან განათლებულები ვართ. ჩვენ არ ვკითხულობთ წიგნებს, მაგრამ ძალიან ზუსტად ვგრძნობთ არსებებს. რა ტკივათ, რა უხარიათ, როდის უნდათ ტირილი.. ერთი–ორი ნაკლებად სულელი გოგოც იყო ჩვენს სახლში და ვაჟას უაზრო საუბრების მოსმენის ნაცვლად, მთელი ყურადღება მე მომაპყრო.. ზურგზეც მისვამდა ნაზად ხელებს. ვიგრძენი, რომ ამ გოგოს სითბო სჭირდებოდა და არა ვიღაც ბებერი ტიპის, დატოვებული ფრთიანები ფრაზები.. ვეცადე ეს სითბო მე მიმეცა. წასვლისას კიდევ ერთხელ მომისვა ზურგზე თავის თბილი ხელი და ვაჟას უთხრა, რომ კიდევ მოვიდოდა. ბობისთან მოვიდოდა.. გამიღიმა და წავიდა..

  იმ დღეს მივხვდი, რომ ეს გამხდარი ბიჭი, მაგარი ბოღმა ვიღაც იყო. იმ გოგოს სულ ძუკნა ეძახა. დებილი ძუკნა. გავბრაზდი და სახე ჩამოვუღე იმ ნაბიჭვარს. ფანჯრიდან გადავხტი და გავიქეცი. . სულ ორი წამით ციცოს ბინასთან შევჩერდი. ის მიყურებდა, ძალიან ლამაზი, ძალიან მაცდური. თავი დავუკარი და ავორთქლდი..

    მას შემდეგ ქუჩაში ვცხოვრობ. იმ კედლებს იქით, კიდევ უფრო ბევრი ნაბიჭვარი ყოფილა. თუმცა გოგოც ბევრია. თბილი ხელისგულებით. ზოგმა სცადა, სახლისკენ გავეტყუებინე, მაგრამ არა, არ მინდა.. თავისუფლებას ნაგვის ურნაში ნაპოვნი თევზის სუნის და კიდევ, გაზაფხულობით აყვავებული ტყემლის ყვავილის სუნი აქვს. .
გული ისევ მწყდება, რომ არ შემიძლია ბრიტანეთის რომელიმე, თუნდაც სულ პატარა პროვინციაში მოვკვდე.. მაგრამ აქაც კარგია, საკუთარ სახელსაც მივეჩვიე. ციცოზეც აღარ ვფიქრობ..
ვერ იტყვი, რომ იოლია ცხოვრება, როცა ხარ ლტოლვილი, ობოლი და თან გქვია ბობი. . ზუსტად არ ვიცი ეს ჩემი მერამდენე სიცოცხლეა, სადღაც გავიგე, რომ კატებს ცხრა სიცოცხლე გვაქვს.. ამიტომ არ მეშინია, რომ თუ თოვლში მშიერი დავიძინებ და მოვკვდები, ამით ყველაფერი დასრულდება.. იქნებ, რომ გავიღვიძებ, მერქვას ჰენრი, ვიწვე ირლანდიისა და ბრიტანეთის საზღვარზე, რა თქმა უნდა ბრიტანეთის მხარეს და ერთ დღესაც, ქალბატონის თბილმა ხელმა, ბაკინგემის სასახლეშიც წამიყვანოს..

    ვერავინ დამაჯერებს,რომ ადამიანებს კატებზე მეტი ესმით გრძნობებთან დაკავშირებით.

  გამარჯობა, მე ბობი ვარ, კატა ბრიტანეთიდან და წიგნის კითხვა არ მჭირდება იმისთვის, რომ გავიგო რას გრძნობ..