მუხლებზე ვდგავარ სამების კარიბჭესთან,
ტერფები მეწვის, ცხელია მიწა...
ამ წუთას ბოროტი წრიალებს ჩემში,
თუმცა კი თვალებს ცრემლებით ვიცავ.

და მაინც ვარიდებ მზერას დედამიწას,
ღრუბლების არშიებს ვუხმობ და ვლამობ
მივწვდე და მოვირგო ვით თავსაბურავი,
შევძახო მზეცას: ამოდი, ამოოო!...

და მაინც თვალებს ვარიდებ მიწას,
ვმალავ ვით ორ ღრმა ნატყვიარს,
ვერ ვხმარობ მათრახს, ვერ ვაჩვევ ლაგამს,
აწყვეტილებივით დაქრიან.

მუხლებზე ვდგავარ, სხეული იდრიკება,
ბოროტი ბოგინობს, არ ვიცი ვის ვუხმო,
გთხოვთ, ნუ შემომხედავთ, ზურგით დამიდექით,
გუგებს გამოვხსნი, რომ თვალებით ვისუნთქო.

რომ ამოვიოხრო სული შფოთიანი,
და ზეცის წყალობით გავ-უფლდე-თავის,
ჰოდა, ასეც არის, თვალებით ვიწყები,
მუსიკას მოჰგვანან, გასიტყვდნენ ლამის.

მუხლებზე ვდგავარ სამების ტაძართან,
ტაძარში გუნდი ხატების გალობს,
იესომ მიწა მზერით გაანათა,
მზეცავ, სხივთვალაო, ამოდი, ამოოო!...