. (ზვიად    გამსახურდიას)
    ადევნებენ  ქიმერები
მახვილს, კვლავაც,
ახოებში  დაფეთებულ
ირმის  ხავილს,
იქ, ილორის სალოცავთან,
გულსაკლავად,
თეთრი ხარი  ბღავის.
მთას უპეში  ცხელი ღრუბლის 
ღვარი  უდუღს,
შემაფეთებს გრიგალს,
ასე, ფაფარაყრილს,
აქ, საწუთრო  ძუძუმტეს  და
  მოხუც  მორდუს
ნეკნში    უყრის  მახვილს.
ის "შავლეგო"  მენატრება , რახანია,
საუფროსო  საკარცხულში
  მჯდარი  დადრა,
ჩამოღამდა, ჭილ-ყვავების  სამხარია,
უკვე,  გაავდარდა/
  ძილ-ბურანში გელოდება,
რა ხანია,
  ხვამლი, ძვლებში  გადახსნილი შხარა,
მარულაზე  მოაგელვე , მახარია,
თეთრი ცხენით, ჩქარა!
ჩქარა! იქნებ,მოგვევლინო საოცრებად, 
თორემ, უკვე,საქართველო ქრება !!!