-აბა...? რა სიმბოლიკით ახსნიდი არსს მეგობრობისას?
მიმართა ოსტატმა ღიმილით სავსემ შეგირდს.

..შეგირდმა მეტიც არ აყოვნა და უპასუხა:

- ოსტატო ...! მეგობრობას ვამსგავსებ შეკრულ ქამარს..!
                      ორი ბოლოთი და როგორც ერთიანს...

....შეგირდმა იწყო მომზადება მზა ნაკეთობების ,ჩანთაც მოამზადა თავისუფალი, რომ ჩაეწყო რიგად ,თან როგორც წყლის ნაკადისგან დაგუბებულ ჯებირის მსგავსად კითხვა ,რომელიც არ ასვენებდა, გადაწყვიტა მიეცა თავისუფლება ...და მიემართა  ოსტატისთვის.

-ოსტატო ...!?  მრავალი ჭვრვეტით და ფიქრიდაც ვერ მივხვდი ,როგორ არის ?
                პირველი უკანასკნელი და უკანასკნელი პირველი...?

.....ოსტატმა უხილავი სათვალების გადმოსახედიდან ,კუთხოვანი მზერით შეგირდს მიუგო:
  -აბა..? ჩაალაგე გეგმა ზომიერად ჩანთაში, ვის რა უნდა მიუტანო  ...

    შეგირდი შეცბა ,თან გაიფიქრა ...რამე უზომოდ ხომ არ ჰკითხა ოსტატს.

და შეუდგა ჩალაგებას ,როგორც კი მორჩა ნაკეთებობის ჩაწყობას
    ოსტატმაც არ დაააყოვნა..
 
    -იქნებ ეხლა მიხვდე - რომელი არი პირველი..? რომელიც ჩადე ჩანთაში ან კიდევ რომელსაც ამოიღებ პირველად... ,რომელი იქნება?



...... შეგირდი თავჩაქინდრული დასცქეროდა ჩანთაში ჩალაგებულ ნივთებს .....მერე კი თითქოს მზე ამოვიდაო ისე  შეერწყა ღიმილი .მის სახის მწვერვალებს , თავი შეუკრა ჩანთას ქამრით და ცეკვა- ცეკვით გაუდგა გზას ბაზრისკენ .

  ოსტატი კი მზერას  და  ღიმილს არ აშორებდა ერთმანეთს ორი ნაპირიდან.