"მოწყდნენ და გაფრინდნენ, გაფრინდნენ, გაფრინდნენ
ფოთლები, ფოთლები"
ანა

ატირდა დედა და  ლამის მეც ავტირდე,
დაღონდა დედა და მეც, მეც ვღონდები.
მოწყდნენ და ღრუბლებში გაფრინდნენ, გაფრინდნენ
ხის თბილი ოდები.

რა ტკბილად მღეროდნენ სიმღერებს ზღაპრიდან,
პეშვით წყალს გვასმევდნენ და როგორც გედები,
მოწყდნენ და გაფრინდნენ , გაფრინდნენ, გაფრინდნენ
დედები, დედები...

წინსაფარს თეთრ ღერღილს ქარები აყრიდნენ,
ქარები ჩამდგარან კვნესით და ვედრებით,
როდესაც გაფრინდნენ, გაფრინდნენ, გაფრინდნენ
დედები , დედები...

ძლიერად ვკიდებდით ხელს, ხანაც ხელკავით,
სიტყვითაც მოვთაფლეთ, ენითაც მოვშაქრეთ,
მომწყდარი ვარსკვლავი გულივით გვეკავა,
ღრუბლებში ეკიდა ბავშვობის დოშაქი.

ვევედრე დარჩენა ძმაკაცებს, ადრინდელს,
ძველებს , ვით ჭოროხში ტაძარი ოთხეთა
და მაინც, გაფრინდნენ, გაფრინდნენ , გაფრინდნენ
ფოთლებთან, ფოთლებთან...

მინდვრებში მოვიდა ცისთავალა აპრილთან,
წელში გაიმართა ღოღნაშოს ჩითილი,
სახლი კი, გაფრინდა, გაფრინდა, გაფრინდა,
გაფრინდა ჩიტივით...

სიშავე გაშინებს, გამძიმებს ვიდრემდის,
ენაზე ჭვარტლი და გულმკერდში გიშერი,
მოვალ და გიშველი! ფოთლებით მინდვრების
მოვალ და გიშველი.

ატირდნენ ფოთლები, ლამის მეც ავტირდე,
ისინიც ატირდნენ და როგორც გედები,
მოწყდნენ და გაფრინდნენ, გაფრინდნენ, გაფრინდნენ
დედები, დედები...