მე ხშირად მახსენდება ჩემი ოდა სახლი,
თითქოს ლურსმანზე საცერიც კიდია,
აქეთ წიწაკაა გამხმარი ასხმული,
მზეს მიფიცხებული ჩირების მწკრივია.

ხის კოჭებს სიძველის ფერი დასდებიათ,
სიბერეს არ იმჩნევს და მეგობარს სანდომიანს
სხვენზე ასასვლელად მიდგმული ხის კიბე,
თითქოს ისვენებსო, ისე დაყრდნობია.

ეზოში ორ მწკრივად გაბმული მავთული,
მატყლის ლეიბები მზეს მიფიცხებული,
კაკალთან ძველი ჭა, ხავსმოკიდებული,
სათონე და კუტი შიგ მივიწყებული.

ხშირად მახსენდება ბომბორა მეცხვარე,
კუდის ქიცინით რომ დაჰყვება დედაჩემს,
დრო მოუჭამია, მაგრამ ვერ ღალატობს
და მარტო არ ტოვებს ფუსფუსა დედაბერს.

ახლაც თვალწინ მიდგას დედის გამოხედვა,
დამჭკნარი სახე და დამჭკნარი ხელები.
საბძელთან გადაჭრილ, გამხმარ თუთის ხეზე,
მყარად დასობილი ცული და ცელები.

დედის გაღიმება, რაღაც უცნაური,
გულს ერთდროულად რომ მიკლავს და მიხარებს,
სიცილდავიწყებულს ღიმილი სტუმრობს და
უკბილო პირზე რომ ხელებს აიფარებს.

როგორ მენატრება პატარა ხის სახლი,
ძალიან მრცხვენია და მიკვირს, იცი რის?
ქალაქის გაჭვარტლულ სახლებში გავცვალე,
ზურგი შევაქციე და მაინც მიღიმის.

მაინც მეფერება,გულში თბილად მიკრავს
და ეს სიყვარული ყველაზე დიდია.
ახლა სულ მარტოა,ხმა რომ აღარ ისმის,
ძელზე რომ ჩამქრალი ლამპარი კიდია.

მინდა, მოვეფერო დაბერებულ მხრებზე
ხელი შემოვხვიო და ვუთხრა - გპირდები,
შენს თავს არ დავუთმობთ არცერთ სარეველას,
ყიჟინით აგიკლებენ ქოჩორა ბიჭები.

როგორ მიგატოვებთ, როგორ დაგივიწყებთ,
ხედავ? შენს კრამიტქვეშ ბუდობენ ჩიტებიც,
ცრემლი არ ჩამოაგდო გამხმარი სარკმლიდან,
შენ არც კი იცი, ჩვენ როგორ გვჭირდები.