შენს წინ დაღვენთილ ფიგურებს ვგავარ ,
  სანთლის ციმციმა პატარა ცრემლებს 
რომლებიც თითქოს მონაცისფრო ჩრდილებში ცეკვავს სინათლის ალზე
და ჭირვეული დაგლიცლიცებს ბნელში გამოკვეთილ თეთრ ლამაზ მკლავზე,
ძინავს......
ფერმიხდილ მოჩვენებას მცველს და შენიგბულს მარადისობით
თითქოს სიცივით გაჟრჟოლებს მკვლელი შეგრდძნება მარტოსულობის,
შორს გადახრილი მოლანდება შიშველი ტოტის
წვერით ეხება ცის მწვანე ხავერს
და შიშნარევი სიცივე იბყრობს
დაბლა გადახრილ უძილო თვალებს.
სადაც ამ წუთში იფერფლება
ვარდისფერ სხივით ნაჯერები ზღვის ჰორიზონტი
და იბადება ის მწველი წუთი,
მე რომ გინდოდიიი.