დილით ექვსის ნახევარზე გამაღვიძეს.ფრთხილად ჩავიცვი,ჩავედი პირველ სართულზე,მოვწესრიგდი და გამოვუარე წამოსვლისას შენს სახლს.
არ ვიცი რამდენად გიყვარს დილის პეიზაჟი,მაგრამ მაინც უნდა დაგიხატო.
მე აღფრთოვანებული და ამავდროულად რაღაც-რაღაც მიზეზების გამო დათრგუნული ჩამოვედი თბილისში.ჯერ იმას მოგიყვები,იქიდან რომ მოვდიოდი გორისკენ რამ დამასევდიანა.

თითქმის ნახევარი გზა ჰქონდა სამარშუტო ტაქსს გავლილი,რომ დედაჩემმა ხელი წამკრა და მუსიკის მორევიდან გამომაღვიძა.მარჯვენა მხარეს გამახედა...
დავინახე უამრავი,პატარ-პატარა,სკებივით ჩამწკრივებული,ერთნაირი სახლები...ვერ მივხვდი ეს რა იყო...შემდეგ თვალი მოვკარი გზის ნაპირითან განლაგებული სახლების წინ,ქარში აფრიალებულ თითო ოროლა სარეცხს,ალაგ-ალაგ მიმოფენილი ხალხიც დავინახე და მაშინ კი მოვეგე გონს. ეს ომის ქარ-ცეცხლში გამოვლილი,ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილი მოსახლეობა იყო... გული შემეკუმშა... რამოდენიმე წამით სიგრძე-სიგანეზე დაუსრულებლად ჩამწკრივებულ "სკებზე" გამიშტერდა თვალი... ერთ ფერში... ერთ ფორმაში... ერთმანეთის პირისპირ...ყველა... არც სხვა სოფლების გარემოცვაში და არც ხალხის ხშირი მიმოსვლის ადგილზე...
მაშინვე იმაზე გამეფიქრა,რამდენად ძნელია ქართველი გლეხისათვის საკუთარი ნაშრომ-ნაღვაწით აშენებული სახლის,მოყვანილი მოსავლისა და გახარებული ხეხილის გარეშე ცხოვრება,ასეთ იზოლირებულ და დამთრგუნველ გარემოში...
ასეთივე სიტუაცია ფიქრებში წასულს კიდევ ორგან შემხვდა...
მოკლედ,ძალიან სევდიანი ჩამოვედი...

მერე მოვისიყვარულე ნათესავები,ასე ისე და მეორე დღეს შენც კი იცი რა მოხდა... :))

წამოსვლისას შენს სახლს გამოვხედე...ერთხელ...

ცოტა ხნით,სანამ სოფლის გზებზე მოვდიოდით,აქეთ-იქეთ არც ვიყურებოდი.მერე,როცა სოფლები გარშემო მოექცა და მაღალი მთის მწვერვალები სიგრძეზე გადაანათა მზემ,გამოვიხედე,მიმოვავლე თვალი ყველაფერს...
ღრუბლები გასაოცრად ლამაზნი იყვნენ... მზეს რომ ჩამოეფარებოდა რამოდენიმე არც თუ ისე მუქი ღრუბელი,დააჭერდა მნათობი სინათლეს და მბზინავ ოქროსფერ კანტებს ავლებდა უკითხავად ჩამოფარებულთ გარშემო...სვივებს კი ელვარებით ჩამოზოლავდა ფენა-ფენა ღრუბლებიდან გამორღვეულებს და მთების წინ კანტიკუნტად ჩაყრილ სახლებს დააფრქვევდა : თქვენი გაღვიძების დროა-ო.

ყველაზე თვალწარმტაცი იცი რა იყო? ამ დილის ბუინობაში, ნელ-ნელა,ზანტად მიმავალი თითქმის გამჭირვალე ღრუბლების ქარავანი...
გამიტაცა და ფიქრში ჩამითრია საამო სურათმა...
უამრავი მოსახვევი იყო.ქარავანი კი ყველგან მიდიოდა უწყვეტად,მთელს სიგრძეზე,უვლიდა გარს ულამაზეს გარემოს,ცის სილაჟვაარდეში ლამის ჩაკარგულ მთებს,სახლებს,მწვერვალებზე წამომართულ ტაძრებსა და ჩვენც.მანქანით მიმავალთ... ხან იზმორებოდა და ფორმას იცვლიდა,ხან იკუმშებოდა და მჭიდროდ შეკრული მიიზლაზნებოდა...

არა,მაინც რა ბავშვობა იყო,ჩემი უნებურად გაკაწრული ხელის სამაგიეროდ,ვარდის ეკლით შენს ხელზე ნაკაწრი...ბოთე რომ ვარ,მინდოდა ერთნაირები ყოფილიყო და ბოლოს კი შესაერთებელი იქსი გამომივიდა...


ექვსის ნახევარზე გამაღვიძეს პირველზე ჩაძინებული.კიდევ კარგი გურო არ გავაღვიძე ჩემი ფათიფუთით.წინა ღამეს ისე მომიარა საწყალმა,ცოდო იყო ახლა კიდევ შემეწუხებინა...

ერთადერთხელ გამოვხედე შენს სახლს,იმ იმედით რომ შენი კოორდინატები და ვარდი თან მომქონდა,მე კი ნახევარ იქსს და ჩემს ვარდს გიტოვებდი...

ლამაზი დილა იყო...




                                                                                                                                                              __თამუნია__