და სადღაც ფიქრებში, სიზმრებში, სურვილი შვილების
და გარეთ ათასი და შიგნით წვეთების გავლენა,
მე და შენ გახდამდეც ცოტა ხნით თვალებით შიშვლები
და მერე იტყვიან პოეტზე და თვითონ აფრენენ.

აბსურდი, ფანჯარა, საოცრად სულელი ქარები,
ყვავილი - ხეების ძალიან ზედმეტი დიეტა,
შენ ზაფხულს ამთქნარებ, მე კიდევ ერთ-ერთი ტაეპი...
რომელსაც სარკმელთან გწერდი და რომელიც მიკეტე.

დრო იყო პოზაში ქაოსურ, დრო იყო მოლბერტი,
ქართულად ხატავდნენ პერიოდს მხატვრები უნიჭო,
მიმოზებს სიმორცხვე და მერე ჰაერი მოჰკვეთეს
და ასე ძალიან მარტივად ქალაქი გაფუჭდა.

დღემ ნისლი ჩაიცვა, შენ - ქალი, ხოლო მე სიმთვრალე,
სკდებოდა დაისი, ვისმენდი, ამიცრეს ბალზაკი
და შენთან მოსვლამდე დღეები იმდენ ხანს ვითვალე,
ქრონიკულ გრიპივით შემოგრჩა ბავშვობის ასაკი

და გიხსნი სიყვარულს, სიტყვებით, სიტყვებით იგივე
და ლექსებს გიკითხავ, პირველად, მეოცედ, მეასედ,
პაუზებს ეცვლება წვიმები, წვეთების რიგი და
ჩემს მხრებზე სრულდება მაგ შენი თვალების სეანსი.

ქარია, მაისში  ქარების  სეირი  მაოცებს,
დაღლამდე გიგროვებ სიმორცხვე მოკვეთილ მიმოზებს
და თუ გსურს ჩვენს შორის სრულიად დაიმსხვრეს ქაოსი,
სანამ გულს მომანდობ... ბავშვობის ასაკი მიბოძე!...

დაბნევა, საღამო, უძილოდ შექმნილი პატივი,
და მაღლა ნაფიქრი განცდების ლექსებად გაფენა,
მიყვარხარ შენ ჩემი შვილების დედა და... მარტივი
პასუხი -  პოეტზე ამბობენ და თვითონ აფრენენ.