ჩემი პაპა-პაპიკო...
რთული კაცი იყოო,ამბობენ.
შვილიშვილებისთვის თაფლი იყო და მალამო. ჩემთან ჩემი ტოლი იყო,ჩემი ჭკუის- გავიგდებდით ჩვენს წაბლას მინდვრად და მერე ერთად დავდევდით პეპლებს.
ის არასდროს იღლებოდა, მე კი... მე თავს მოვიმძინარებდი და მის მკერდზე ვპოვებდი მყუდრო თავშესაფარს.იმ წუთიდან ჩვენი გულები ერთ რიტმში ფეთქავდა.
ჩემი პაპა-პაპიკო...
ჩვენი ეზოს ატამი მხოლოდ ჩემთვის ისხავდა ლოყაწითელ ატმებს.ჩვენს უჯიშო ბათურას მხოლოდ მე ვენატრებოდი და ჩემი ზოზია ძროხაც  ჩემი ხათრით იწველებოდა-მიმტკიცებდა.
ჩემი პაპა-პაპიკო...
ვეებერთელა კალათით ყურძენს მოიტანდა  და ზემოდან, ყველაზე დამკრახულს ,რუდუნებით ამოიღებდა-ეს ჩემს ქალასაო.
ჩემი პაპა-პაპიკო...
-გულმა უმტყუნაო- არაფერიც! მისი გულისცემა შეჩერდა, რომ ჩემში გაგრძელებულიყო. მას შემდეგ პაპას გულით დავატარებ და მის წილ წყალს ცრემლებად ვყლაპავ.
ჩემი პაპა-პაპიკო...
ჩემი ბავშვობაც მასთან ერთად დავკრძალე.