ისევ მოვედი შენთან...
რომ ერთად გავხნათ ჩემი საშობაო საჩუქარი...
თუმცა ისედაც ვიცი...
ყოველ წელს ხელთათმანებს მჩუქნი ხოლმე... სულის სითბოთი მოქსოვილს...
ან არც...
უბრალო ძაფებიაო-ასე მეუბნები ხოლმე...
ვცდილობ შემდეგ დაგიმალო ან გადავალამაზო, რომ შენი ნაჩუქარი
ხელთათმანები ყოველთვის პატარაა... ან დიდი…
არც მიყვარს ხელთათმანების ტარება...
მაგრამ...
ყველაზე მეტად მიყვარს შენი ნაჩუქარი ხელთათმანები...
ითბილეო... ასე მეუბნები ხოლმე...
ჩემი ყვითელი ხელთათმანები... მაჯებს რომ ვერ მიფარავს...
...
ისევ მუხლებზე ჩამომჯდარი მოგიყვები ჩემოობაზე...
ვიცი...
ისე ჩუმად ვსაუბრობ, არც შენ გესმის კარგად ჩემი სიტყვები...
მხოლოდ ზოგჯერ თავის დახრით მანიშნებ ჩემი ასოებით გადაშლილი ემოციის ახლობლობაზე...
ჩემს სარკმელთან ხედავ ხოლმე უფერულ მინებზე რომ გიხატავ მზეებს...
შეციებულ სარკმელებზე მიხატულ ყვითელგულიან გამთბარ მზეებს...
...
ჩემმა ნაძვმა ფოთლები იშვილა...
დაობლებული ფურცლები გადაიფოთლა გულისგულთან... უკვე იღამებენ ც..იცინათელების ბუდეებთან...
ბაგეები აგიჩურჩულდა...
მეც უნდა მიგიყურადო...როგორც შენ იცი ხოლმე... მხოლოდ...
სიჩუმეში ვისმენთ ხოლმე სიჩუმეს...
ღამემ ითანდათანა...
ალბათ... წახვალ...
ისევ (ჩემს) ჰორიზონტთან ისახლებ... მთვარეს მოვაბამთ ღამეს თავსაფრით...
სულის კვალს გამოყოლილნი ნასიზმარეთში გავაბნევთ ჩვენოობას...
გრძელწამწამებიან კოცონებს დაანთებენ ღამეულები...
ჩვენ... ჰაერს მოვეხვევით მოხეტიალე ფერდობებზე... უბოლოობაში დავატანებთ ნაფეხურებს...
და...
გათენებამდე მივწერთ ღია ბარათებს... სიზმრებს...