მზე ბრწყინავდა,ოღონდ უკვე მორჩილად,თვინიერად ბრწყინავდა - თითქოს თავისივე სიმხურვალეში ბორგავდა,დუღდა.
ძირს...
ძირს, უსასრულობის შუაგულში ქალი ამოიზარდა-თმაგაშლილი,ნაცრისფერ საბურველში გახვეული.რძისფერი ხელები ცისკენ გაიწვდინა და გრძელი თითები მზეს სხივებში ჩაუხლართა.ჯერ სხივები ჩაჰყვა მკლავებს,მერე ქალმა საკინძე ჩაიხსნა,გულისპირი გადაიღეღა და ერთადერთ უხილავ ძაფზე დაკიდებული  წითელი დისკო მკერდში ჩაიცურა ...
დაღამდა.