--

მოგესალმები ტაოსკარელო, 

ჩემთვისაც საინტერესოა შენთან საუბარი, განხილვა საკითხებისა რომელიც ჩვენ გვაწუხებს, რა თქმა უნდა, სხვადასხვა მიმართულებით შეიძლება გავამახვილოთ ჩვენი ყურადღება, გვქონდეს საკუთარი აზრი,

შევეცდები ჩემი კომენტარი ახალი თემის სახით,  გამოვთქვა შენს მიერ მეცხრე კომენტარში დატოვებულ კომენტარზე,

წერილი კი მოცემულია ამ ვებ ლინკზე:

http://www.urakparaki.com/?m=4&ID=24454


თავიდანვე ვიტყოდი, რომ ახლა ცოტა დაიწმინდა წყალი, ანუ გასაგები გახდა ვის გულისხმობდი ზ-ში და ვ-ში,

სამწუხაროდ, არ მომისმენია მათი საუბრები ბოლო წლებში, არ ვიცნობ რა მიმართულებით ანვითარებს ზურაბ ნოღაიდელი თავის გზას, ვალერი კვარაცხელიას ასე თუ ისე ვიცნობ პრესიდან და ტელევიზიიდან და მისი გზის სიმართლეში მეც მეპარება ეჭვი, ანუ მე ვთვლი, მისი გზა არ არის ტაძრისკენ მიმავალი,

შენ თვითონ აღნიშე და ძალიან კარგი მომენტი აღნიშნე,  რომ:

ციტატა: /

რაც შეეხება რუს ხალხს, მე არ მძულს ისინი
--

კი ბატონო იყოს კარგი ურთიერთობა  ამ ერტან, ვინ არის წინააღმდეგი

ციტატის დასასრული: //

შეგნებულად ამოვიღე ამ მონაკვეთიდან ტექსტი სადაც საუბარი იყო პოლიტიკაზე და იმაზე რომ რუსეთი არ სცნობს თანასწორობას.

ამავე დროს, ამ მონაკვეთის ბოლო ნაწილი, რომ:

ციტატა: /

რუსეთი თანასწორად არასდროს ცნობდა საქრთველოს, ყოველთვის ზემოდან გვიყურებდა, გვართმევდა ენას, გვილახავდა ღირსებას.

ციტატის დასასრული: /



არის ნახსენები წარსულ ფორმაში,

მეც მაგას ვიძახი, რომ წარსულს უნდა მივცეთ საშუალება შეუერთდეს ისტორიას, გასაგებია რომ პრობლემები და სირთულეები გვქონდა, თუმცა ჩემი აზრია, რომ დავიწყოთ ახალი ფურცლიდან, წარსული რომელიც ეხება ჩვენი და რუსეთის ცუდ ურთიერთობას უნდა მიეცეს წარსულს, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ჩვენ ვერასდროს ვერ გამოვალთ სიძულვილის ეპოქიდან, რომ პოლიტიკური პერიპეტიები და ქმედებები ვრცელდება მთელს ერზე  და ესეც ბუნებრივია,, ანუ, გინდა თუ არ გინდა, როდესაც ლაპარაკია სახელმწიფოს ქმედებებზე, იქ ხვდება მთელი სახელმწიფო და ერი,,

გადავდგათ პირველი ნაბიჯი, ვცადოთ, ნუთუ ცდა ბედის მონახევრე აღარ არის?,,

ჩვენი ურთიერთობის ამოსავალი წერტილი თუ არ შეიცვალა, ჩვენ თუკი კიდევ ვგრძნობთ "უფროსი ძმის" სინდრომს, მაშინ გაგვიჭირდება საუბარი,

ამიტომ მგონია, ახალი ფურცლიდან დაწყება ყველაფრის, ,, ამაში დიდ როლს თამაშობს სახელმწიფო სტრატეგია, დიპლომატიური სამსახურების კვალიფიკაცია და ქმედებების მიზანმიმართულება,, თორემ, ვინმეს თუ სიამოვნებს რუსეთის გინება და ასეთ მდგომარეობაში ყოფნა ჩვენი ურთიერთობებისა , მაშინ მე არ ვარ ამ მდგომარეობაში, ანუ მინდა ახალი ფურცელის აღება და დაწერა ახალი აწმყოსი, და მომავალიც შესაბამისაც არ იქნება მიბმული წარსულის ცუდ მოგონებებს,,


გეთანხმები, 1991 - 1992 წლების ამბოხება დაწყებულია შიგნიდან, ყოფილი მთავრობის წევრების მიერ -

სიგუა, კიტოვანი, იოსელიანი,,

ეს სამეულია რომელიც დირიჟორობდა აღნიშნულ შეთქმულებას, თუმცა ალბათ არიან ადამიანები რომლებიც ჩრდილიდან ხელმძღვანელობდნენ აღნიშნულ სამეულს,, ესეც საინტერესოა,,, თუმცა, განხორციელება გადატრიალებისა სამეულის მიერ არის ჩადენილი, ანუ დანაშაული სახეზეა, პასუხისგებაში მიცემა ჯერ იგვიანებს, თუმცა სამართლიანობა ითვალისწინებს ,რომ უნდა მოხდეს მათი სასამართლო გზით პასუხისგებაში მიცემა, კი ბატონო, ყველას აქვს თავდაცვის, ადვოკატის ყოლის უფლება, სასამართლოზე გაირკვევა ვინ არის მართალი თუ მცდარი, ამავე დროს, სასამართლო უნდა იყოს სრულიად დამოუკიდებელი რომ მაღალ დონეზე შეასრულოს სასამართლო სხდომები და იყოს აბსოლიტურად მართალი გადაწყვეტილების მიღებაში, ანუ ფაქტების გაანალიზების შედეგად მიღებული საბოლოო განაჩენით უნდა დაესვას წერტილი ამ საქმეს,,

ომის მსვლელობას რაც შეეხება, ამიერკავკასიის არმიის როლი საქართველოში მიმდინარე სამოქალაქო ომს შორის, იყო საინტერესო,, ანუ, იგი ეხმარებოდა ყველა მხარეს ოღონდ იარაღი გაეყიდა, მათი ქმედებაში გამოიმსჭვიოდა ორმაგი სტანდარტები,,

ასევე, მე ვფიქრობ, რომ პირველ ხელისუფლებაში, როდესაც ზვიად გამსახურდია ხალხმა აირჩია პრეზიდენტად,  იყო შეცდომები დაშვებული, იყო არასწორი ნაბიჯები გადადგმული, იყო პატრიოტიზმის აღქმა, მაგრამ არ იყო საქმის საფუძვლიანი ცოდნა, დიპლომატია, უნარი მოლაპარაკებების წარმოებისა, რთულ მომენტებში მცდარი ნაბიჯების გადადგმისა, საკადრო პოლიტიკა კრიტიკას ვერ უძლებდა, შეცდომების ვერ გაანალიზება და უფრო ღრმა შეცდომების დაშვება,,

დასავლეთს რომ ვთხოვთ ჩარევას საქმეებში და მოგვარებას საკუთარი პრობლემებისა, უნდა გვახსოვდეს, 'ჩვენი თავი ჩვენვე უნდა გვეკუთვნოდეს' და დასავლეთის დადანაშაულება იმაში, რომ ჩვენ ქართველები ერთმანეთს იარაღს ვუშვერთ, არის იგივე სხვისი იმედით ყოფნა, რომელიც ასევე მე არ ვფიქრობ საბოლოოდ მიგვიყვანს გამარჯვებამდე,

დასავლეთზე რომ ვსაუბრობთ, კარგი მაგალითია ბალკანეთში მიმდინარე ომი, ევროპის შუაგულია ბოსნია, სერბია, ხორვატია, მაკედონია, წლების განმავლობაში, 'დასავლეთმა' მისცა საშუალება ბალკანეთის ხალხს ეხოცათ (პირდაპირი გაგებით, ხოცვა) ერთმანეთი, 

დასავლეთს ეძინა იმ დროს, როდესაც ერთი ამოსუნთქვით, სერბეთის არმიის მიერ 10 000-მდე ადამიანი იქნა დახოცილი სრებრენიცაში, ბოსნია. გენოციდი მოუწყვეს ბოსნიელი ეროვნების მოსახლეობას, (ისტორიაშიც სწორედ ასეა შესული ეს ქმედება, "გენოციდი სრებრენიცაში" ) 

დასავლეთი კი, ბებერი დედაკაცის როლს შესანიშნავად ასრულებდა, იყო უსიანთლო (შესაბამისად, ვერ ხედავდა ვერაფერს) , უსმენო (შესაბამისად არ ესმოდა არაფერი)  იყო ბუხრის გვერდზე კომფორტულ სავარძელში მოკალათებული და ბებერ ძვლებს ითბობდა ,,

ეს არის სიმართლე, ბალკანეთში ომის დაწყების დროს და მის შუაგულში მიმდინარე მოვლენებისა და დასავლეთის როლი ამ მოვლელებში არის საკმაოდ არაშესაბამისი,

დასავლეთის იმედზე ყოფნა, ასეთ საკითხებზე, არის ხავსის იმედზე ყოფნას, როდესაც წყალში ვიძირებით,,


ეს არის ჩემია ზრი,

შევარდნაძის როლი საქართველოს ისტორიაში არის ერთობ ტრაგიკული,, მის კისერზეა უამრავი ეკონომიკური თუ სოციალური პრობლემები, მისი უგერგილო მმართველობით, კორუფციული გარიგებებით დაიღუპა მრავალი სამოქალაქო პირი, დაეცა მრავალი სამხედრო პირი, რომლებიც ყოველ მიზეზ გარეშე დიდ მოწიწებას იმსახურებენ, თუმცა მე ცოტა ღრმად შევეცდებოდი მდინარეში შესვლას, ვიკითხავდი  ომის გამომწვევ მიზეზებს და საფუძველს.  შევარნაძის საქართველოში მოღვაწეობის ბოლო პერიოდისა 1992- 2003 წლები, პერიოდისა, როდესაც შევარდნაძე იკავებდა უმაღლეს თანამდებობებს,  არის  მეოცე საუკუნის საქართველოს ისტორიაში ყველაზე დიდი დამნაშავე და სახელმწიფო მოღალეტე , რომელმაც შეაჩერა სახელმწიფოს განვითარება კარგა ხნით, მან და მისმა გუნდმა საკმაოდ დიდი დარტყმა მიაყენეს საქართველოს, როგორც წარმატებული სახელმწიფოს გამოსვლას მსოფლიო არენაზე,,

ჩემი აზრი - იგი უნდა გასამართლდეს მანამ სანამ ცოცხალია და წარსდგეს სამოქალაქო სამსჯავროს წინაშე (ღმერთის სამსჯავროზე ყველა ჩვენთაგანი წარსდგება, ეს ცხადზე ცხადია),

ჩემი მიზანი, შევარდნაძის გასამართლებისა, არ არის განპირობებული შურისძიებით თუ პიროვნული ზიზღით გამოწვეული, მე კატეგორიულად ვეწინააღმდეგებოდი მის მიერ წარმოებულ პოლიტიკას, მე მსურს მისი როგორც სახელმწიფო მოღვაწის წარსდრომა სამოქალაქო სამსჯავროზე , რომ დანაშაულები რომლებიც ჩადენი იქნა მის პერიოდში, იქნას ან უარყოფილი სასამართლოს მიერ, შესაბამისად გამართლდეს იგი,  ან ედუარდ შევარდნაძე იქნას ცნობილი დამნაშავედ და მოიხადოს დარჩენილი წლები საკანში, გისოსებს მიღმა.

ეს არის რეალური, ეს მოხდება მაშინ, თუკი ხელისუფლების ინტერესები იქნება ახლოს სახელმწიფოს სამართლიან რელსებზე გადაყვანისა, და სასამართლო იქნება აბსოლიტურად დამოუკიდებელი, მარწუხების გარეშე, 

დღევანდელი პოლიტიკური კურსი, საკმაოდ ბუნდოვანია, მიხეილ სააკაშვილმა დაუშვა საკმაოდ ბევრი და ღრმა შეცდომები, რომელმაც გამოიწვია სახელმწიფოს მრავალწლიანი რყევა, სახემწიფოს რეპუტაციის შელახვა როგორც სამართლიანი გზის მიმდევარისა,,


უცხო ქვეყნის ჯარი არ უნდა იდგეს საქართველოში, იგი გინდა რუსეთის იყოს, გინდა ამერიკის, გინდა უკრაინის,,  ჩვენი მიზანი თუ არის ერთი სახელმწიფოს ჯარის მეორეთი ჩანაცვლება, (რუსეთის ჩანაცვლება ამერიკის/ნატოს) მაშინ გამოდის რომ ჩვენთვის რუსეთის ჯარის ყოფნა პრობლემა არ იქნებოდა, თუკი რუსეთი "კარგად მოიქცეოდა" ჩვენი სახელმწიფოს მიმართ, რადგან ამერიკის ჯარი " ეხმარება ჩვენს ჯარს" და კარგები არიან და აქვთ უფლება საქართველოს ტერიტორიაზე ხანგრძლივი სტატუსით დამკვიდრებისა, ბაზების აშენებისა, ინფრასტრუქტურის შექმნისა, ამერიკული ჯარის ინფრასტრუქტურისა,,

მე ვეწინააღმდეგები, ყველა ჯარის, ჩვენს ტერიტორიაზე ყოფნას, ამერიკა დღეს ეხმარება საქართველოს, ხვალ? შენ შეგიძლია გარანტია მისცე , ხარ დარწმუნებული რომ ამერიკის პოლიტიკა მომდევნო 20 წელიწადში იგივე დარჩება რაც დღეს არის როდესაც იგი "გვეხმარება ჩვენ"?,, 

ბოლო თვეებში მიმდინარე მოვლენებმა კარგად აჩვენა, ამერიკას და რუსეთს შეუძლიათ ერთი მაგიდაზე დასხდომა და საუბარი,,  მე არ ვარ დარწმუნებული, რომ ამერიკა საქართველოს გამო, რუსეთის წინააღმდეგ გაილაშქრებს, თუკი მათ შეეძლებათ ერთმანეთთან მშვენივრად წარმოება პოლიტიკისა,,

ობამასა და მედვედევის შეხვედრებმა, (ასევე სხვა ამერიკელ-რუსი ოფიციალური პირების შეხვედრისა) დაადასტურა, რომ მათ აქვთ დაპირისპირება, თუმცა შეუძლიათ საუბარი და მოლაპარაკებების წარმოება, შესაბამისად შეთანხმებებიც, სხვადასხვა სფეროებში,,

ასევე საინტერესოა, რომ თუ არ მეშლება, რამოდენიმე კვირის წინ წავკითხე პრესაში, რომ რუსეთმა (ლუკოილი)  უნდა დაიწყოს ერაყში ნავთობის სფეროში მრავალმილიარდიანი მოღვაწეობა,, როგორ ფიქრობთ, ამერიკა არის თუ არა საქმის ყურში ამ გარიგების შესახებ და თუ კი, რატომ აძლევს რუსეთს საშუალებას შევიდეს მის დაქვემდებარებაში მყოფი ქვეყნის ეკონომიკურ სფეროში? ნავთობი ერთადერთი სფეროა, რაც ამერიკას ძალიან აინტერესებს ერაყში,,

ანუ ? ამერიკა  <--> რუსეთი?  მათ შეუძლიათ საუბარი და შეთანხმებების მიღწევა,,

ამერიკის სახე, რომელიც დღეს არის ისეთი როგორიც არის, შეიძლება ხვალ შეიცვალოს და გახდეს ისეთი, რომელიც ჩვენს სახელმწიფოს არ აწყობს, ამიტომ, ამერიკის ჯარების (სოლჯერების) ყოფნა საქართველოს ტერიტორიაზე არ მიმაჩნია მიზანშეწონილად,, თუ დახმარებაზეა საუბარი, ამერიკელებს შეუძლიათ ტექნიკური თუ ფინანსური დახმარება გაუწიონ ჩვენს ჯარს, რომელიც საქართველოს მოქალაქეებით იქნება დაკომპლექტებული,, ეს არის და ეს,,

მე მიმაჩნია, რომ პოლიტიკური ურთიერთობები არ არის რელიგია, რომელიც უნდა გწამდეს, არამედ პილიტიკური ურთიერთობები ყალიბდება ურთიერთხელსაყრელობის საფუძველზე, რომელსაც ჰქვია პარტნიორობა,

მე პარტნიორობა მესმის პოლიტიკაში, მეგობრობა არა, რწმენა ხომ მარტო ღმერთისა,,

ამიტომ, ჩვენი ურთიერთობა შეიძლება რუსეთთანაც, ამერიკასთანაც, ვიეტნამთანაც და აფხაზებთან და ოსებთან,,


ჩვენი ყველაზე მტკივნეული და მოუგვარებელი საკითხი, აფხაზეთი და,,,  ??!,,,,

ჩვენ , პირდაპირ უნდა დაველაპარაკოთ აფხაზებს და ოსებს, მე ომი არ მიმაჩნია ერთადერთ გამოსავლად ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენისა, ეს უტოპიაა, სხვის სისხლზე ჩვენს ბედნიერ კერას ვერ ავაშენებთ, ჩვენი შეკავშირება უნდა მოხდეს ხელახლა , დავიწყოთ ნაბიჯის გადადგმა თავიდან, , ვცადოთ, განა ცდისთვის ვინმე დაგვძრახავს?


თათარი თავის დროზე იყო აქტუალური, ამავე დროს ჩვენი ერთ-ერთი მეფე თათრულ თავსაბურავს ატარებდა, ეს ჩვენი ისტორიაა, მას ვერ ამოშლი, თუმცა მე მინდა ახალი ფურცლიდან დავიწყოთ,,

ანუ, დღეს 'თათარი' ჩემთვის არის უსარგებლო სიტყვა, ხოლო საუბარი დაუსრულებლად შეგვიძლია იმაზე, რომ გადავშენდებოდით თუ არა, რუსეთის მფარველობის ქვეშ რომ არ შევსულიყავით, გადავშენდებოდით, ანუ გავთათრდებოდით,,

არის 2 აზრი ამ საკითხთან დაკავშირებით,

1) დიახ, ჩვენს ერს დაღუპვა ეწერა, რომ არ შევსულიყავით რუსეთის მფარველობის ქვეშ
2) არა, ჩვენ მაინც გადავრჩებოდით , რომ არ შევსულიყავით რუსეთის მფარველობის ქვეშ


ეს არის ისტორიული ფაქტებისა და უამრავი დეტალების გაანალიზების თემა, მე ნამდვილად არ ვარ ისტორიკოსი, არ მიმიწვდება ხელი დოკუმენტურ მასალებზე რომ წავიკითხო და დასკვნა გამოვიტანო "დიახ" თუ " არა"

გადავრჩებოდით თუ არ გადავრჩებოდით,


შენ როგორ ფიქრობ, გადავრჩებოდით?  თუ გადავრჩებოდით, რა წყაროს ეყრდობა შენი განცხადება?


მე მიჭირს კონკრეტული საუბარი ამ საკითხებზე, იმიტომ რომ არ ვიცი კარგად,

სხვათა შორის, საინტერესოა ლევან გოთუას "გმირთა ვარამი",,


ასევე გეთანხმები, რომ მერაბ კოსტავას პირდაპირი გაგებით ვერ შევადარებთ ზურაბ ჟვანიას,, მიზეზი რატომაც მოვიყვანე ზურაბის გაუჩინარება, არის დღევანდელი პოლიტიკის სახე და მათი ქმედებები, რომ მისი გარდაცვალება ლამის თვითმკვლელობად გამოაცხადეს, რომ თურმე გაზით გაგუდულად,,

ჟვანიასა და კოსტავას მოხსენიება იმ კონტექსტში რა კონტექსტშიც მოვიხსენიე კომენტარში არის დაკავშირებული არაპირდაპირად, მე ვლაპარაკობ, დღევანდელი ხელისუფლების მცდარ გზაზე, რომ ქვეყანაში მეორე პირი ისე გამოესალმა სიცოცხლეს, სიმართლე დღესაც არავინ იცის,,  მე ქვემოთ დავწერე რომ "თანამედროვე პოლიტიკის სიწმინდის გამოაშკარავება" მეთქი, ანუ, ზურაბის მაგალითი კარგი მაგალIთია, ვიცოდეთ ვისთან გვაქვს საქმე, კოსტავას მკვლელობაც სწორედ რომ პოლიტიკური სარჩულით ხასიათდება და ეს არის ზურაბისა და მერაბის მსგავსება, ორივე იყო მსხვერპლი პოლიტიკისა, რა თქმა უნდა, მათი გზა იყო დიამეტრალურად განსხვავებული, ზურაბი მისი სიცოცხლის ბოლო წუთებამდე ითვლებოდა იმ გუნდის წევრად რაც შევარდნაძის გუნდი და შემდეგ უკვე სააკაშვილის გუნდა ქვია და პასუხისმგებლობას იგიც ინაწილებს ქვეყანაში მიმდინარე ქმედებების გამო,, ამაზე არავინ დაობს,,


ომის შესახებ ბევრი რამ თქმულა,, 2008 წლის ომის თავიდან აცილება შესაძლებელი იყო,, სხვათა შორის, ერთი თვის წინ საქართველოში ვიყავი ჩამოსული და მეგობარმა მირჩია გია ყარყარაშვილის წიგნი "ჩვენი სამშობლო იწვის" წამეკითხა,,

საინტერესოა,,




განვლილი მივაბაროთ წარსულს, ახალ ფურცელზე დავწეროთ აწმყო ,


მშვიდობიანი დღე ,,




დიდი პატივისცემით,
მაჰათმა განდი.
არწივი.