ავტორი: რ_____ო_____ი ჟანრი: პოეზია 2 თებერვალი, 2010
თ ო ვ ა
ეშვება თოვა და გეგონება თმებს ივარცხნიან ანგელოსები, თოვს შეყოვნებით თოვს შეკონებად და ფანტელებით შეიმოსები, მჯერა ამაღამ წვიმის ქალაქო, ისე გცივა და ისე სლუკუნებ, გსურს ჩემში ყველა ლექსი დალაქო, მე რომ დაერქვას ამ საუკუნეს. ხეთა მუსიკა უფლის ქნარია, ბერტყავს ფანტელებს ტოტზე ტოტიდან, ვივსები თოვლით და მიხარია, იმნაირად რომ მზეს ჩამოვიტან, როგორც გასულ წელს გათოვებისას, ვკოცნიდი როცა ცისფერ ნათითურს, შენი თითების და თუ მეღირსა შენი თვალების ოკეანითურთ, შენი თვალების ოკეანიდან, შენი თვალების ოკეანაზე, ცის პოეზიას თოვლში გავიტან ეს გაგიჟება ისე მაქეზებს, დღეებით ჩემი ცივი დღეებით, ფიფქები დნება ლექსის ბგერებად, ვგრძნობ რაღაც დიდს და ძლიერს შეები, ჩემო მუზავ და კადნიერებავ. წარსულშიც ბევრი თოვის წლებია, სისველეს ყინვის მოსავს ყალიბი, და ფანტელები ახლა წვებიან ჩემს სტრიქონებში შიშველ ქალივით, სადაც სუნი დგას ბროწეულების, სადაც მიყვარხარ და არ მკადრულობ, წამებს ითვლიან ოცწლეულები, იმედებით და უსიყვარულოდ. ცამდე მთვრალი ვარ, ფეხიც მერევა, შორით რძისფერი მოჩანს სერები, ვიცი ბევრია დრო და ფერება, თუმც ერთმანეთს არ შევეფერებით. გიგლეჯს სისხლძარღვებს თოვის გალობა, თუ კი უსმენ და თუ კი შეიცან, დღეს შენი ზეცა მზესთან ახლოა და მზეზე მაღლა არის ჩემი ცა. ეშვება თოვა და გეგონება თმებს ივარცხნიან ანგელოსები, თოვს შეყოვნებით თოვს შეკონებად და ფანტელებით შევიმოსები, რადგან მივდივარ უკვე იქითკენ, სადაც პოეტებს არ გაუმართლათ, საკუთარ თავს კი ზურგზე ვიკიდებ და ჩემი ფეხით მიმაქვს უფალთან.
თოვს შეყოვნებით თოვს შეკონებად და ფანტელებით შევიმოსები, რადგან მივდივარ უკვე იქითკენ, სადაც პოეტებს არ გაუმართლათ, საკუთარ თავს კი ზურგზე ვიკიდებ და ჩემი ფეხით მიმაქვს უფალთან.
თოვს შეყოვნებით თოვს შეკონებად და ფანტელებით შევიმოსები, რადგან მივდივარ უკვე იქითკენ, სადაც პოეტებს არ გაუმართლათ, საკუთარ თავს კი ზურგზე ვიკიდებ და ჩემი ფეხით მიმაქვს უფალთან.
5 ,,იმნაირად რომ მზეს ჩამოვიტან,"; ,,ჩემს სტრიქონებში შიშველ ქალივით,"; ,,სადაც სუნი დგას ბროწეულების,"; ,,იმედებით და უსიყვარულოდ."...
...
ჩემი აზრით ამ ლექსს, და არა მარტო, – მკითხველი სხვანაირად, უფრო სწორედ – სწორად გაიგებს ცოტა მოგვიანებით, მაგრამ გაიგებს... მიხვდები შენ რაც გითხარი და მიხარია, რომ ეს ასე იქნება, გულწრფელად.
5 ,,იმნაირად რომ მზეს ჩამოვიტან,"; ,,ჩემს სტრიქონებში შიშველ ქალივით,"; ,,სადაც სუნი დგას ბროწეულების,"; ,,იმედებით და უსიყვარულოდ."...
...
ჩემი აზრით ამ ლექსს, და არა მარტო, – მკითხველი სხვანაირად, უფრო სწორედ – სწორად გაიგებს ცოტა მოგვიანებით, მაგრამ გაიგებს... მიხვდები შენ რაც გითხარი და მიხარია, რომ ეს ასე იქნება, გულწრფელად.
ეშვება თოვა და გეგონება თმებს ივარცხნიან ანგელოსები, თოვს შეყოვნებით თოვს შეკონებად და ფანტელებით შეიმოსები, მჯერა ამაღამ წვიმის ქალაქო, ისე გცივა და ისე სლუკუნებ, გსურს ჩემში ყველა ლექსი დალაქო, მე რომ დაერქვას ამ საუკუნეს. ხეთა მუსიკა უფლის ქნარია, ბერტყავს ფანტელებს ტოტზე ტოტიდან, ვივსები თოვლით და მიხარია, იმნაირად რომ მზეს ჩამოვიტან, როგორც გასულ წელს გათოვებისას, ვკოცნიდი როცა ცისფერ ნათითურს, შენი თითების და თუ მეღირსა შენი თვალების ოკეანითურთ, შენი თვალების ოკეანიდან, შენი თვალების ოკეანაზე, ცის პოეზიას თოვლში გავიტან ეს გაგიჟება ისე მაქეზებს, დღეებით ჩემი ცივი დღეებით, ფიფქები დნება ლექსის ბგერებად, ვგრძნობ რაღაც დიდს და ძლიერს შეები, ჩემო მუზავ და კადნიერებავ. წარსულშიც ბევრი თოვის წლებია, სისველეს ყინვის მოსავს ყალიბი, და ფანტელები ახლა წვებიან ჩემს სტრიქონებში შიშველ ქალივით, სადაც სუნი დგას ბროწეულების, სადაც მიყვარხარ და არ მკადრულობ, წამებს ითვლიან ოცწლეულები, იმედებით და უსიყვარულოდ. ცამდე მთვრალი ვარ, ფეხიც მერევა, შორით რძისფერი მოჩანს სერები, ვიცი ბევრია დრო და ფერება, თუმც ერთმანეთს არ შევეფერებით. გიგლეჯს სისხლძარღვებს თოვის გალობა, თუ კი უსმენ და თუ კი შეიცან, დღეს შენი ზეცა მზესთან ახლოა და მზეზე მაღლა არის ჩემი ცა. ეშვება თოვა და გეგონება თმებს ივარცხნიან ანგელოსები, თოვს შეყოვნებით თოვს შეკონებად და ფანტელებით შევიმოსები, რადგან მივდივარ უკვე იქითკენ, სადაც პოეტებს არ გაუმართლათ, საკუთარ თავს კი ზურგზე ვიკიდებ და ჩემი ფეხით მიმაქვს უფალთან.
აღფრთოვანებულზე კიდევ უფრო მეტი! :))
თოვა
ეშვება თოვა და გეგონება თმებს ივარცხნიან ანგელოსები, თოვს შეყოვნებით თოვს შეკონებად და ფანტელებით შეიმოსები, მჯერა ამაღამ წვიმის ქალაქო, ისე გცივა და ისე სლუკუნებ, გსურს ჩემში ყველა ლექსი დალაქო, მე რომ დაერქვას ამ საუკუნეს. ხეთა მუსიკა უფლის ქნარია, ბერტყავს ფანტელებს ტოტზე ტოტიდან, ვივსები თოვლით და მიხარია, იმნაირად რომ მზეს ჩამოვიტან, როგორც გასულ წელს გათოვებისას, ვკოცნიდი როცა ცისფერ ნათითურს, შენი თითების და თუ მეღირსა შენი თვალების ოკეანითურთ, შენი თვალების ოკეანიდან, შენი თვალების ოკეანაზე, ცის პოეზიას თოვლში გავიტან ეს გაგიჟება ისე მაქეზებს, დღეებით ჩემი ცივი დღეებით, ფიფქები დნება ლექსის ბგერებად, ვგრძნობ რაღაც დიდს და ძლიერს შეები, ჩემო მუზავ და კადნიერებავ. წარსულშიც ბევრი თოვის წლებია, სისველეს ყინვის მოსავს ყალიბი, და ფანტელები ახლა წვებიან ჩემს სტრიქონებში შიშველ ქალივით, სადაც სუნი დგას ბროწეულების, სადაც მიყვარხარ და არ მკადრულობ, წამებს ითვლიან ოცწლეულები, იმედებით და უსიყვარულოდ. ცამდე მთვრალი ვარ, ფეხიც მერევა, შორით რძისფერი მოჩანს სერები, ვიცი ბევრია დრო და ფერება, თუმც ერთმანეთს არ შევეფერებით. გიგლეჯს სისხლძარღვებს თოვის გალობა, თუ კი უსმენ და თუ კი შეიცან, დღეს შენი ზეცა მზესთან ახლოა და მზეზე მაღლა არის ჩემი ცა. ეშვება თოვა და გეგონება თმებს ივარცხნიან ანგელოსები, თოვს შეყოვნებით თოვს შეკონებად და ფანტელებით შევიმოსები, რადგან მივდივარ უკვე იქითკენ, სადაც პოეტებს არ გაუმართლათ, საკუთარ თავს კი ზურგზე ვიკიდებ და ჩემი ფეხით მიმაქვს უფალთან.
555555555555555555555555555555555555555555 როი, შემოგევლე შენ, ჩემო ნიჭიერო ბიჭო! რომ იცოდე, რამდენჯერ მოვისმინე შენი ხმით წაკითხული, დედი! გაიხარე! ეს ლექსი - ახალი ფურცელია შენი ულამაზესი ლექსების კრებულში!
555555555555555555555555555555555555555555 როი, შემოგევლე შენ, ჩემო ნიჭიერო ბიჭო! რომ იცოდე, რამდენჯერ მოვისმინე შენი ხმით წაკითხული, დედი! გაიხარე! ეს ლექსი - ახალი ფურცელია შენი ულამაზესი ლექსების კრებულში!
დღეს შენი ზეცა მზესთან ახლოა და მზეზე მაღლა არის ჩემი ცა.
2 თვის წინ აჩისთან რო ვიყავი სახში და ურაკპარაკზე რო დავიწყე რაღაცეების კითხვა აჩიმ მკითხა როის ტყუპები თუ წაიკითხეო(2დღის გამოქვეყნებული გქონდა მაშინ) მე ვუპასუხე არაო, და აჩიმ მითხრა რომ იცოდე რა ბედნიერი კაცი ხარ რო ის განცდა რომელიც ამ ლექსის წაკითხვას მოყვება წინა გაქვსო... ხოდა ძმა იმას გეტყვი რომ ჩემთვის შენი ყოველი ლექსის წაკითხვა ბედნიერებაა. ჩაგიხუტე გულში
დღეს შენი ზეცა მზესთან ახლოა და მზეზე მაღლა არის ჩემი ცა.
2 თვის წინ აჩისთან რო ვიყავი სახში და ურაკპარაკზე რო დავიწყე რაღაცეების კითხვა აჩიმ მკითხა როის ტყუპები თუ წაიკითხეო(2დღის გამოქვეყნებული გქონდა მაშინ) მე ვუპასუხე არაო, და აჩიმ მითხრა რომ იცოდე რა ბედნიერი კაცი ხარ რო ის განცდა რომელიც ამ ლექსის წაკითხვას მოყვება წინა გაქვსო... ხოდა ძმა იმას გეტყვი რომ ჩემთვის შენი ყოველი ლექსის წაკითხვა ბედნიერებაა. ჩაგიხუტე გულში
კარგი იყო და ახლა ხომ კარგია და კარგია... :) მიხარია რომ ამ საიტზე რამოდენიმე ისეთი პოეტია როის თამადობით ვინც ლექსის წერას განდომებს და პოეზიას გაყვარებს... :)
პ.ს. ხოლო მანამდე სანამ ჩემი ჩრდილი მექნება თქვენი ჩრდილით ვისარგებლო შეიძლება ავტორო? :)
კარგი იყო და ახლა ხომ კარგია და კარგია... :) მიხარია რომ ამ საიტზე რამოდენიმე ისეთი პოეტია როის თამადობით ვინც ლექსის წერას განდომებს და პოეზიას გაყვარებს... :)
პ.ს. ხოლო მანამდე სანამ ჩემი ჩრდილი მექნება თქვენი ჩრდილით ვისარგებლო შეიძლება ავტორო? :)
დღეს შენი ზეცა მზესთან ახლოა და მზეზე მაღლა არის ჩემი ცა.
ვტირი უხმოდ! დამშოკე და არ მეგონა ასე თუ იმოქმედებდა რაიმე ჩემზე. ყოველგავრ მოლოდინს გადააჭარბე, იშვიათი პოეტი ხარ როი. სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ქედს ვიხრი შენი ნიჭის წინაშე
პატივისცემით,
მოწიწებით, მარად თქვენი ანჯელინა ჯოლი/პიტი
დღეს შენი ზეცა მზესთან ახლოა და მზეზე მაღლა არის ჩემი ცა.
ვტირი უხმოდ! დამშოკე და არ მეგონა ასე თუ იმოქმედებდა რაიმე ჩემზე. ყოველგავრ მოლოდინს გადააჭარბე, იშვიათი პოეტი ხარ როი. სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ქედს ვიხრი შენი ნიჭის წინაშე
